Welcome to KAWIR weblog

2003-10-14T03:27:00.000-07:00

جايزه!
به بهترين قالب ( Template ) پيشنهادي براي وبلاگ " کوير سرزمين خشم " يک دومين 2 ساله و 100 مگابايت فضا از سرورهاي اختصاصي مارليک در آمريکا اهدا حواهد شد. طرح فوق بايد داراي شرايط زير باشد:

1- رنگ غالب (رنگي که در طرح داراي بيشترين استفاده است) : آبي آسماني
2- طرح غالب : نمايي از کوير
3- محل مشخصي براي امکانات آرشيو ، ناريخ ، شمارنده ، لينکها و...
4- مهلت ارسال طرحها : 20 آبان 1382
قالب پيشنهادي خود را همراه با نام و آدرس يا شماره تماس به آدرس ذيل ارسال نماييد :

"مارليک کامپيوتر- بخش نرم افزار
مشهد - بلوار فلسطين - ساختمان شماره 160 - طبقه دوم - کد پستي 9185794138 "

براي اطلاعات بيشتر :
تلفن : 7636329
فکس : 7627505
ايميل : Info @ Marlic.biz و يا bachekavir@yahoo.com

2003-10-04T10:50:00.000-07:00

چه عالی ! حتی دیگه واسه فکر کردن هم جواب نمیده ، تعطیل شده اساس! ولی اینجوری خیلی بهتره، بی مسئولیت و بی فکر! دیگه هیچی مهم تیست ، راحت و سبک.
" آینده " شده بیمعنی ترین کلمه. " باید، نباید " چه واژه های خنده داری شدن! بابا کدوم باید؟ کدوم نباید؟ به قول ژرمنا : هیچ بایدی جز مرگ نیست.
" اگر ، شاید ، اما " بیخودتر از این کلمه ها دیدین؟
بیست و دو سال حساب کردم که "اگه این کارو بکنم ، اونوقت چی میشه؟" آی خدا مُردم از خنده...
یه عمر میشینیم واسه خودمون " تئوری اجتماعی " می بافیم اسمشم میزاریم " زندگی " !!! اگه یه لحظه به دور و ورمون نگاه کنیم می بینیم : " اینجا دیگه کسی نیست "

2003-08-03T13:11:00.000-07:00

توي اين چند وقتي که نبودم ، کوير من هم وارد 2 سالگي شده.امشب وقتي از جلسه بلاگرها اومدم خونه ، ياد پارسال همين موقع ها افتادم که 10-15 نفري جمع شده بوديم و توي خاک و خل جلسه ميزاشتيم ؛ تا اينکه اين اواخر توي شرکت ما جلسات برگزار ميشد هيچ وقتم بيشتر از 20-30 نفر نبوديم ، اما امشب يک سالن پر از نويسنده بود! خيلي برام جالب بود، اومدم سراغ نوشته هاي اون اوايل تازه متوجه شدم که چند روزه از تولدش ميگذره!! يه روز واسه تولد يکي لباس سفيد پوشيده بود و امروز واسه تولد خودش لباس مشکي.
بزار براش تولد بگيريم ، اما کجا؟
خونه .... آقا چطوره؟اَه، نه بابا ! بچه هاش شبا گرسنه ميخابن، صداي غار و غور شکماشون نميزاره راحت باشيم.
اصلا خونه .... خوبه؟نه! اگه بچه هاش سراغ باباي شهيدشون رو بگيرن ، چي بگيم بهشون؟بگيم با خون باباتون کدوم زمين آرزو آبياري شده؟ کدوم خط ار وصيتنامشو ميشه خوند و به ساده بودنش نيشخند نزد؟
خب ميريم تو پارک ملت؟ هه هه ميتونيم بريم اونجا ولي فکر نکنم بتونيم سالم خارج شيم، يا بنگ و حشيش تو جيبامون ميزارن يا خط چاقو رو گلومون. بابا امنيت!
آها آها... گور باباي دنيا ! بيا بريم مثل اعيونا توي يه کافي شاپ. بزا واسه يه شبم شده احساس کنيم ما هم آدميم، بزا ببينيم جشن تولد گرفتن چيه. صبر کن ببينم: يه بيست و پنج تومني و سه تا بليط اتوبوس دارم؛ کافي شاپ کاج خوبه ، يا...؟ِ

دوشنبه، 7 مرداد، 1381

کوير سرزمين عشق

بايد از اين شهر پر غوغا گريخت
بايد از جمع عروسك ها گذشت
بايد ار اين جا گريخت
آن طرفتر پشت آن كوه بلند
دره ها از عطر آويشن پر است
كبك مي خواند به كوه
لاله مي رويد به نور
روي دوش نسترن
پوپك بي خانه مي گيرد قرار
زير نور زعفران رنگ غروب
دشت مي رقصد به آهنگ بهار
رود مي خواند به نجواي نسيم

شهر را بايد فروخت
بايد از اين دود و آهن پر كشيد
بايد از نامردمي ها دل بريد
آن طرف آن سوي رود
با بهاي دوستي
كلبه اي بايد خريد

در دل شبهاي تار
مي توان در نور همديگر نشست
مي توان ابليس را
لابلاي خواب نيلوفر شكست
مي توان چون نسترن
سر به بالين اقاقي ها گذاشت
مي توان در بزم سوسن هاي دشت
نرم نرمك پا گذاشت

مي توان هنگام باران بهار
زير چتر سنجد كوهي نشست
لابلاي دره ها
با چكاوك مي شود همخانه شد
مي شود با هم ز غم بيگانه شد
مي توان همچون
پرستوهاي مست
زير سقف چوبي ايوان باغ
با شكوفه خانه ساخت
مي توان از لحظه ها افسانه ساخت
مي توان با بال سنجاقك پريد
مي توان با آب و رنگ
دشت مريم آفريد

مي شود از اين قفس
دل به پرواز كبوترها سپرد
مي شود در عشق هم آسوده زيست
مي توان در پاي هم آسوده مرد
مي شود در نور عشق
جان گرفت و زنده شد

نازنينم مي شود پاينده شد

¤ نوشته شده در ساعت 13:44 --> يکی از بچه های کوير

اين اولين انتظاري بود که از کوير داشتم!

2003-08-02T13:59:00.000-07:00

ديشب که از سجاد بر ميگشتم ، پوستر هاي رنگي با زمينه سياه که روش چند کلمه و چند تا شمع کشيده بود رو داشتن پخش (چه عرض کنم ، بارون کاغذ!) ميکردن ، در ابعاد مختلف از کوچيک تا بزرگ که اگه يکبار سراغ تبليغاتچيها رفته باشين ، ميدونين قيمت هرکدوم چقدر تموم ميشه! ولي خدا رو شکر اينقدر نفت داريم تا جبران مافات بکنه و آقايون به اين اعمال خيرشون ادامه بدن! اصلا به من چه؟
- ممد! [يه صداي بلند از توي پياده رو]
+ سلام آقاي...[يکي از معلماي دوران دبستانم]
......(بعد از کلي سلام و احوالپرسي و اينکه معلوم شد مسيرمون يکي هستش...)
+ هنوز بازنشسته نشدين؟
- نه! دو ، سه سال ديگه مونده.
+ بسلامتي! جاي ديگه مشغول نيستين؟
- چرا، چند وقته رو يکي از اين ماشيناي شهرداري کار ميکنم.
+ آها
- خدا رو شکر ، بد نيست.
+ کارتون شبهاست يا روزا؟
- نه فقط شبهاست، از 8-9 تا 11 ، بعدشم ميبريم تو جاده تربت خالي ميکنيم.
+ بلدم کجاست. [کارخونه ي بازيافت زباله !]
- همه چيش خوبه ، اما اين بوي بدش آدمو خفه ميکنه!!!!!!!!!!.....
[از اينجا به بعدش رو يادم نيست ، چون بدجوري رفتم توفکر]

2003-05-24T21:43:00.000-07:00

سلام.خیلی وقت بود که میومدم اینجا میدیدم انگار نه انگار که به این بشر میگیم وبلاگتو آپدیت کن.این بود که خودم دست به کار شدم تا یه گردگیری اساسی بکنم.یه جارو دست گرفتم و یه چادر بستم دور کمرم مشغول شدم.اونم بدون اجازه.آخه محمد جان درسته که سرت شلوغه اما حیف نباشه هرازگاهی اینجا ننویسی؟مگه فقط تو کار داری؟مگه فقط تو بچه ات رو گازه؟آخه خجالت هم خوب چیزیه.سنگ پای قزوین و از رو بردی.مثل بچه خوب شروع به نوشتن میکنی والا هرچی دیدی دیگه ندیدی!!!!!دلم میخواست که یه کم عکس مکسهای اینجا رو عوض کنم(واه واه چه پر رو)اما مثل اینکه فعلا این امکان برام مهیا نیست.بالاخره یه کاری خواهم کرد!!!!!

2003-03-17T08:46:00.000-08:00

نوروز مبارک
اینا قشنگتربن جمله هایی هستن که تا حالا شنیدم:
" ... زندگی بدون عشق مثل سالیه بدون بهار... "
و وقتی زیبا تر شد برام , که نغمه یه مرغ عشق همراهیش می کرد .

2003-03-07T00:42:00.000-08:00

نوشتن داشت يادم ميرفت, وقتي چند روز پيش بعد از مدتها دوباره مجبور شدم فکر کنم و بنويسم , درست مثل اولين باري بود که نوشتم : " نون و القلم و ما يسترون ".
ببين! دوباره خودنويسِ سياهِ دلم که با جوهر نوشته هات پر از واژه عشق شده , داره روي کاغذِ سفيدِ انتظار تاتي تاتي ميکنه تا ثابت کنه فقط همينجا مينويسه , جايي که تو ميدوني و ميخوني. اگه ننوشتم
در مذهب ما باده حلال است وليکن, بي روي تو اي سرو گل اندام حرام است
نميدونم اين مخدّر نوشتن چقدر ميتونه توي دنياي خيالي طاقت بياره . دنيايي که خيالي بودنش هم دوومِ زيادي نداره . مفتّش دنياي واقعي عزم کرده قلمم رو بشکنه. اما رخصت ميخوام واسه آخرين حرف:
خدايا چنان کن سر انجام کار , تو خشنود باشي و ما رستگار

2003-01-02T13:08:00.000-08:00

چقدر خوابم مياد, پلکام چقدر سنگينه , انگار روي هر کدوم يه سنگ چند کيلويي گذاشتن , چرا اينقدر گشنمه؟
آخه يکي نيست به من بگه , پسر آبت کم بود ؟ نونت کم بود ؟ چه مرگت بود؟ داشتي مثه بچه ي ادم درستو ميخوندي, تورو چه به کار کردن؟ يادش بخير بچگي , زندگي رويايي , ادماي دوست داشتني, پاکي ذاتي , صفاي حقيقي, راستگويي , از همه مهمتر ايمان واقعي , اما حالا چي؟ بزرگ شدن , سگ دو زدن, کلک شدن , از همه بدتر تظاهر کردن به همه ي خوبيها. قبول کن ! آره! واقعا اين خود تو هستي, خود من , خود ما!
چي بوديم ؟ چي شديم؟ چي قراره بشيم؟ توي اين دور وحشتناک پليدي, داريم همه ي خوبيهامون رو قمار ميکنيم, نه! نه! قمار نه!.چون توي قمار احتمال برنده شدن هم داري, اما توي بازي زندگي اگه ببري , خوبي نبردي.

شنبه روز بدي بود روز بي حوصلگي
وقت خوبي كه مي شد غزلي تازه بگي
ظهر يكشنبه ي من ، جدول نيمه تموم
همه خونه هاش سياه ، رويه خونه جاي شوم
صفحه ي كهنه يادداشتاي من
گفت دوشنبه روز ميلاد منه
اما شعر تو مي گه كه چشم من
تو نخ ابر كه بارون بزنه
اخ اگه بارون بزنه ، اخ اگه بارون بزنه
غروب سه شنبه خاكستري بود
همه انگار نوك كوه رفته بودند
به خودم هي زدم از اينجا برو
اما موش خورده شناسنامه ي من
عصر چهارشنبه من ، عصر خوشبختي ما
فصل گنديدن من ، فصل جون سختي ما
روز پنجشنبه اومد ، مثله سقائك پير
رو نوكش يه چيكه آب ، گفت بمن بگيد بگيد
جمعه حرف تازه اي برام نداشت
هر چي بود پيشتر از اينها گفته بود

2002-12-26T13:28:00.000-08:00

چي ميشد اگه ساعت اتاقم پايين شمار بود ؟
هميشه به تشابه بين دو چيز نامتجانس فکر ميکردم و اعتقاد دارم که اغلب اين روابط رو هرچند که آسون نباشه , ولي ميشه پيدا کرد.
مثلا هيچوقت فکر کردين که بين گرافهاي رياضي با آب چه تشابهي هست ؟ چي ميتونه ميون يه بحث خشک آمار و يه بحث عميق عرفاني و فلسفي ايجاد رابطه کنه ؟ بين شعر مولانا و برف زمستون چه ربطي هست ؟ بين عشق موّاج در شعر فروغ و سهراب با سردي هواي يه روز ابري ؟ و يا بين يه صفحه کليد سفيد با قلب يه انسان و احساسات اون ؟ و..و..و..
حالا چرا اينا رو دارم ميگم ؟ چه ربطي به هم دارن ؟ مگه فرقي ميکنه ؟ هرکدوم يه جور قشنگن و هر کدوم يه جايي رو توي ذهن هر کسي ميگيره. مگه فرقي ميکنه که چه احساسي با شنيدن شعر حافظ به من دست ميده ؟ و يا همون احساس رو با فکر کردن به جاري بودن بارون پاييزي ميشه درک کرد ؟
اما شايد افراد زيادي رو ديده باشين که از طريق همين کامپيوتر و به وسيله ي يکسري سيم و بيت و با تدبير روانشناساي مشاور در نوشتن برنامه هايي مثل , Yahoo! Messenger دل دادن, عاشق شدن... شکست خوردن, دل کندن.... .و يا يه شخصيتي شدن کاملا متفاوت با روزهاي قبل از ورود به اين دنياي مجازي.پس همه اينو درک کرديم که ميشه بين ساختار فيزيکي محض کامپيوتر و ساختار فرامادي احساسات پلی قايل شد. احساسات پاکي که گاهي با قساوت تمام به بازي گرفته ميشن و گاهي با عشق واقعي جاودان ميمونن.
گاهي اين جعبه ي جادو يک نقطه ي اغاز واسه انفجار خوبیها ميشه و يا نقطه ي پايان واسه خاموشي اون.

هوا!!!
سلام. مبارک باشه تولد وبلاگم!!!
دوستی
دل من دير زمانی است که می پندارد، دوستي نيز گلي است مثل نيلوفر وناز
ساقه ترد وظريفي دارد
بي گمان سنگ دل است ، آنكه روا مي دارد
جان اين ساقه نازك را دانسته بيازارد....
عروسك
دل سپردن به عروسك ، منو گم كرد تو خودم
تو رو خيلي دير شناختم ، وقتيكه تموم شدم
نه يه دست رفيق دستام ، نه شريك غم بودي
واسه حس كردن دردام ،خيلي خيلي كم بودي....
دروغ!
آخه چرا حقيقتو نمی گيم؟...
بازگشت كبوتر
يه روز يه كبوتري كه تو دل خيليا آشيونه كرده بود يهو آواي رفتن سر داد.همه رو دلگير كرد.كبوتر اوومد روو بوم خونه ما ،حرفاشو زد.حرفاش از ته دل بود اما منو آروم نمي كرد.نتونستم كه بالشو ببندم و نذارم كه بره.رفت و همه رو تو فراق گذاشت...
کوچه
تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است؛
باش فردا ،كه دلت با دگران است!...
كاش همه آدما هميشه سرشار از عواطف پاك باشن...
فكر نكنيم كه رسيدن به خوشبختي يعني رسيدن به اون چيزي كه ميخواهيم...
وصايای چارلی چاپلين به دخترش
مردمان بر روي زمين استوار،بيشتر از بندبازان برروي ريسمان نااستوار سقوط مي كنند..
دربيان عشق!
يك قصه بيش نيست غم عشق واين عجب
كز هر زبان كه مي شنوم نامكرّر است
اما نظر من درباره زيباترين و پيچيده ترين كلمه:
عشقي كه تغيير كنه يا دستخوش نابودي بشه،عشق نيست.عشق بايد ثابت و پايدار باشه.در مقابل طوفانها ايستادگي كنه و هرگز تكون نخوره....
داستان فاخته
فقط گفتم: ديگه نميرم ...
هم خوشحال هم ناراحت
ما زنده از آنيم که آرام نگيريم
موجيم که آسودگی ماعدم ماست ...
زندگی
اما اینجا که منو در این حالت دیدی مردمی استوار ،پر از صبرواستقامت بودن ودربرابرتمام وسوسه ها و مشکلات من با عقل و درایت راهی برای نجات خودشون پیدا کردند و تسلیم من نشدندو عاقبت منو به زانو دراوردند...
کاش...
دریابی آشفتگی ،ترس،تحسین و
دوستی را که نسبت به تو احساس می کنم،...

سمن جان ، منتظر حرفهای دوستانت هستیم . نمیخای که بازم انتظار بکشیم؟

داستان "داش آکل" نوشته صادق هدایت رو اگه وقت دارین بخونین و برداشت خودتون رو برام بنویسین؛ تا بتونم هفته آینده دربارش بحث درستی داشته باشم !

2002-12-19T13:27:00.000-08:00

اومدم تا هوار صفحه بنويسم , و يه چيزايي هم نوشتم اما حرفايي رو که ميخاستم توي ده ها خط بگم , توي چند جمله ديدم پس يه خط مشکي روي همه ي اون ذهنيات خامم کشيدم و تنها نوشتم :
در کارگـه کوزه گري رفـتـم دوش/ديدم دو هزار کوزه گويا و خـموش
ناگاه يکي کوزه برآورد خروش/کو کوزه گر و کوزه خر و کوزه فروش
--
دي کوزه گري بديدم اندر بازار/بر پاره گـلي لـگد هـمي زد بـسيار
و آن گـل بزبان حال با او ميگـفـت/مـن هـمـچو تو بوده ام مرا نيکودار
--
گويند کسان بهشت با حور خوش اسـت/مـن ميگويم کـه آب انگور خوش اسـت
اين نـقد بگير و دست از آن نـسيه بدار/کاواز دهـل شنيدن از دور خوش اسـت
--
اين کوزه چو من عاشق زاري بوده است/در بـند سر زلف نـگاري بوده سـت
اين دستـه کـه بر گردن او ميبيني/دستيست که برگردن ياري بوده ست
--
گويند بهشت و حورعين خواهد بود/آنجا مي و شير و انگبين خواهد بود
گر ما مي و معشوق گزيديم چه باک/چون عاقبت کار چنين خواهد بود

براي چندمين بار بود که اين متن رو از اشو ميخوندم , و اينبار هم وادارم کرد فکر کنم :
پاکسازی احساسات
ما راجع به دو بخش که مربوط به سفر روحانی است صحبت کرديم،يعنی پاکسازی بدن و پاکسازی افکار.پاکی احساسات مهمترين بخش است.در سفر روحانی پاکی احساسات بیشتر مورد استفاده است تا پاکی بدن و افکار به این دلیل که انسان بيشتر در احساساتش به سر می برد تا افکار.گفته می شود که انسان حيوان منطقی است،ولی اين مطلب حقيقت ندارد.بشتر کارهای شما تحت تأثير احساساتتان انجام می شوند تا افکار.نفرت شما،عصبانيتتان،عشق تان همه و همه مربوط به احساساتتان می شود نه به افکارتان.
بيشتر فعاليتهای روزانه در زندگی از دنيای احساسات سرچشمه می گيرند نه از دنيای افکار.شايد تا به حال به اين نکته توجه کرده باشيد که شما به انجام کاری فکر می کنيد ولی در زمان انجام آن کار ديگری انجام می دهيد.دليل اين امر اين است که تفاوت فاحشی بين احساسات و افکار می باشد.مثلاً تصميم می گيريد که عصبانی نشويد چون فکر می کنيد عصبانيت بد است.ولی وقتی که عصبانيت شما را فرا می گيرد،افکارتان به کناری می روند و عصبانی می شويد.تا زمانی که دگرگونی در دنيای احساسات اتفاق نيفتد،افکار نمی توانند به تنهايی انقلابی در زندگی شما ايجاد کنند.به همي دليل احساسات مهمترين رکن در امور روحانی محسوب می شوند.در اين قسمت دربارهء پاکی احساسات صحبت خواهيم کرد.
از ابعاد مختلف احساسات من توجه شما را به چهار نکته جلب می کنم ،به شما می گويم که چگونه می شود از ميان اين چهار بعد به پاکسازی احساسات پرداخت.ممکن است متضاد اين ابعاد نيز اتفاق بيفتند و اين چهار بعد بستری شوند برای احساسات ناخالص.
اولين آنها دوستی يا دوستانه بودن است.دومين بعد شفقت و محبت است،سومين آنها شادبودن و چهارمين نيز سپاسگزاری است.اگر بتوانيد اين چهار بعد را در زندگی روزمرهءتان وارد کنيد پاکی احساسات را به دست آورده ايد.اين چهار بعد هر کدام متضاد خود را نيز به همراه دارند.متضاد دوستی دشمنی و انزجار است،متضاد شفقت و مهربانی ظالم بودن وحشی گری و نامهربانی است،متضاد شاد بودن غمگينی،بدبختی،نگرانی و برانگیختگی است.متضاد سپاسگزاری ناسپاسی است.کسی که در زندگی و احساساتش در جهت مخالف اين چهار بعد حرکت کند دارای احساسات ناپاک است و شخصی که ريشه هايش در اين چهار بعد ريشه بدواند احساسات پاک کامل دارد.
شما بايد بفهميد چه چيزی بر روی احساسات شما اثر می گذارد و چه چيزی آنها را در قيد و بند قرار می دهد؟آیا به جای دوستی،دشمنی و خصومت در زندگی شما حکم فرماست؟يعنی به جای اينکه تحت تأثير دوستی و محبت باشيد تحت تأثير دشمنی هستيد؟آيا بيشتر انرژی خود را از دشمنی می گیريد؟همچنان که قبلاً نيزگفته ام عصبانيت،انرژی دارد.اما دوستی هم انرژی دارد.شخصی که انرژی های عصبانيت را در درونش تقويت کند بعد عظيمی را در زندگيش از دست می دهد.کسی که بيدار کردن انرژی دوستانهء خود را در زندگی ياد نگرفته است،در هنگام خشم قدرتمند و زمان دوستی ضعيف است.
ممکن است به اين نکته توجه نکرده باشيد که همهء ملتهای دنيا در زمان صلح ضعيف تر می شوند و در زمان جنگ خيلی قدرتمند تر هستند.چرا؟چون نمی دانند که چگونه انرژی دوستانه خلق کنند.سکوت برای بيشتر آدمهای دنيا قدرت نيست بلکه ضعف است.به همين دليل است که در هند،کشوری که خيلی راجع به عشق و صلح صحبت کرده،اين قدر ضعيف شده است.چون معمولاً تنها راه احساس قدرت اين است که خشن باشند.
هيتلر در اتوبيوگرافی خود نوشته است:اگر بخواهيد يک کشور را قدرتمند کنيد،بايد وانمود کنيد که دشمن داريد و يا برای خود دشمن تراشی کنيد.حتی اگر دشمنی وجود ندارد،به مردم بگوييد که دشمن همه جا در کمين است.وقتی مردم باور کنند که بوسيلهء دشمنان احاطه شده اند،انرژی و قدرت زيادی توليد می شود.
برای همين بود که هيتلر وانمود کرد که يهوديها دشمن هستند،ولی حقيقت نداشت.به مدت ده سال به ملتش گفت که اين يهوديها دشمن ما هستند و انرژی فراوانی را توليد کرد.تمام قدرت آلمان از خشونت حاصل شده بود همين طور قدرت ژاپن.امروزه قدرت آمريکا هم از خشونت حاصل شده است.
تاريخ بشر تا به حال فقط نشان داده است که انسانها می توانند قدرت را از طريق دشمنی ايجاد کنند.هيچ کس دربارهء انرژی دوستانه چيزی نمی داند.افرادی چون بودا،ماهاويرا،مسيح پايه های انرژی دوستانه را بنا کردند.آنها گفته اند که عدم وجود خشونت به انسان قدرت می دهد.مثلاً مسيح گفته "عشق قدرت است"،بودا گفته"شفقت و مهربانی قدرت است".شما اين سخنان را می شنويد ولی تجربهء عميق آن چيز ديگری است.بنابراين من به شما می گويم که راجع به زندگيتان فکر کنيد.چه موقع احساس قدرت می کنيد؟هنگامی که به کسی دشمنی می ورزيد و يا به هنگام صلح و عشق نسبت به کسی؟خواهيد ديد که در شرايط خشن احساس قدرت می کنيد و وقتيکه حالت آگاهی و سکوت داريد فاقد قدرتيد و ضعيف می شويد.اين نکته نشانگر اين است که شما بوسيلهء احساسات ناخالص هدايت می شويد و هر چقدر که اين احساسات ناخالص قوی تر باشد کمتر می توانيد وارد وجود خودتان بشويد.
چه چيزی مانع از آن می شود تا به درونتان وارد شويد؟سعی کنيد که اين نکتهء مهم را درک کنيد که خشونت هميشه در بيرون از وجودتان تمرکز دارد يعنی همواره به سمت شخصی که بيرون از شماست هدايت می شود.اگر کسی اطراف شما نبود اين خصومت نيز به وجود نمی آمد.اما من به شما می گويم که عشق بر روی بيرون شما تمرکز نمی کند.حتی اگر هيچ کس نباشد عشق می تواند در درونتان بوجود بيايد.عشق و دوستی مقولاتی درونی هستند. برای خشونت ورزی به ديگری احتياج است،بستگی به ديگران دارد.نفرت به وسيلهء محرک بيرونی ايجاد می شود،عشق از وجودتان سيلان پيدا می کند.سرچشمهء عشق درون شماست ولی تنفر از بيرون تحريک می شود.پس تمامی احساسات ناخالص از بيرون تحريک می شوند و احساسهای خالص از درون.
سعی کنيد فرق بين احساس خالص و ناخالص را درک کنيد.احساساتی که از بيرون تحريک می شوند پاک نيستند.مثل عشقی را که بيشتر مردم می شناسند يعنی شهوتی که آنرا عشق می نامند پاک نيست چون از بيرون نشأت می گيرد.فقط عشقی که از درون برمی خيزد پاک است.به همين دليل ما در شرق معتقديم که عشق و شهوت با هم متفاوتند در حقيقت ما عشق را از شهوت جدا می کنيم.
شهوت از بيرون سرچشمه می گيرد.شخصی مثل بودا و مسيح هيچ شهوتی در درونشان نداشتند،آنها فقط عشق هستند. روزی مسيح در يک روز گرم از کنار باغی رد ميشد.ايستاد تا استراحت کند،زير درختی نشست.آن باغ متعلق به يک زن فاحشه بود.وقتی چشم زن به عيسی خورد با خودش گفت:عجب مرد زيبايی!زِيبايی او با تمام مردان ثروتمند و زيبای ديگر فرق داشت.نزديک عيسی رفت.عيسی چشمانش را باز کرد و بلند شد تا برود و از آن زن تشکر کرد.
آن زن گفت:اگر چند لحظه به داخل خانهء من نيايیيد به من بر می خورد.اين اولين باری است که من کسی را به خانه ام دعوت می کنم.خيلی ها اينجا می آيند و من بيرونشان می کنم.عيسی گفت:زمانیکه شما مرا به قلبتان دعوت کنيد من مهمان شما شده ام،ولی حالا راهی طولانی در پيش دارم و بايد بايد بروم.آن زن اصرار کرد که ممکن است تا کمی به من محبت نشان دهيد و وارد خانهء من بشويد؟عيسی گفت:من تنها کسی هستم که می توانم حقيقتاً عاشق تو باشم.تمام مردهايی که اينجا می آيند عاشق تو نيستند.چون در وجودشان عشقی ندارند نمی توانند عاشق تو باشند.آنها به خاطر تو می آيند ولی من عشقم در درونم است.
عشق مانند نور يک چراغ است.اگر هيچ کس در اتاق نباشد نور آن بر روی فضای خالی اتاق می افتد و اگر کسی هم آنجا باشد بر او نيز می تابد.اما شهوت و خواسته ها چون نور نيستند.وقتی که کسی باعث بوجود آمدن انرژی شهوت در شما می شود اين انرژی به طرف آن شخص نيز بازتابانده می شود.به همين دليل شهوت باعث تنش می شود.عشق تنش نيست.در عشق هيچ تنشی وجود ندارد. عشق مرحلهء صددرصد آرام بودن است.
احساساتی ناخالص هستند که تحت تأثير عوامل خارجی هستند.احساسهای خالص نيز آنهايی هستند که از درون ما سرچشمه می گيرند و تندبادهای خارجی نمی توانند تأثيری بر روی آنها بگذارند.تصور اين مطلب برای ما سخت است که فکر کنيم شخصی مثل بودا و يا ماهاويرا می توانند عشق بورزند.ولی من به شما می گويم که آنها تنها افرادی بودند که عشق ورزيدند.اما عشق آنها با عشق بيشتر مردم متفاوت است.عشق غالب مردم نسبت به يک شخص می باشد ولی عشق روحانی ارتباط نيست،يک مرحلهء وجودی است.انسانهای کامل مجبورند که عشق بورزند چون هيچ انتخاب ديگری نمی توانند داشته باشند.
نقل است که در زمان ماهاويرا،مردم به او ناسزا می گفتند،به او سنگ پرتاب می کردند و توی گوشهايش ميخ فرو کردند ولی او همهء آنها را بخشيد.من می گويم که اين حرفها دروغ است.ماهاويرا کسی را نبخشيد،چون تنها افرادی که عصبانی می شوند می توانند کسی را ببخشندفردی چون ماهاويرا برای کسی دلسوزی نمی کند زيرا فقط افراد ظالم هستند که می توانند دلسوزی کنند.ماهاويرا به اين نکته فکر نکرد که نبايد رفتار ناشايستی نسبت به اين افراد نشان دهد چون تنها افرادی که رفتار بدی دارند اينچنين می انديشند.
پس ماهاويرا چه کرد؟او ناتوان بود.هيچ چيزی جز عشق نداشت.فرقی نمی کرد که چه بلايی بر سرش می آورند،جوابش هميشه عشق بود. اگر شما سنگی به طرف يک درخت پر از ميوه پرتاب کنيد،جوابش فقط ميوه است نه چيز ديگری.آن درخت نمی تواند به شما بدهد.يا اگر سطلی را در يک رودخانهء پر از آب بيندازيم.چه اين سطل کثیف باشد يا تميز،از طلا باشد يا از آهن،رودخانه هيچ انتظاری ندارد جز اينکه به شما آب بدهد.در حقيقت رودخانه کار بزرگی انجام نمی دهد چون قادر نيست تا کار ديگری انجام دهد.بنابر اين زمانی که عشق جزيی از وجودتان باشد نوعی بی اختياری به شما می دهد،ديگر فقط بايد ببخشيد هيچ راه ديگری نداريد.
بنابر اين احساسهايی که از درونتان بر می خيزند احساسات خالص هستند و احساساتی که طوفانهای بيرونی در شما خلق می کنند احساسات ناخالص هستند.احساساتی که در بيرون به وجود می آيند در درونتان باعث اضطراب و نگرانی می شوند و آنهايی که در درونتان خلق می شوند شما را مملو از شعف می کنند.
احساسات خالص حالتی از وجودتان است و احساسات ناپاک موجوديتی کاذب دارند.احساسات ناخالص نتيجهء تأثيرات دنيای بيرون بر وجود ماست و احساسهای گسترش وجود درونی ما می باشد.پس حتماً به اين نکته توجه کنيد که آيا احساساتی که شما را منقلب می کنند از درونتان سرچشمه می گيرند يا افراد ديگری مسبب آن هستند.
مثلاً من در خيابان راه می روم و شما به من توهين می کنيد،اگر من عصبانی شوم اين احساس ناخالص است چون شما آنرا در من به وجود آورده ايد و يا اينکه من در خيابان راه می روم و شما به من احترام می گذاريد که باعث خوشحالی من می شود اين هم احساسی ناخالص است چون شما باعث ايجاد آن هستيد.اما اگر حالت درونی من درست همانند قبل از آن دشنام و يا احترام ثابت باقی بماند يعنی چه شما به من توهين کنيد و يا از من تعريف کنيد تفاوتی به حال من نداشته باشد اين احساس پاک است چون کسی آنرا در من خلق نکرده است.اين احساس متعلق به من است و چيزی که از آن من باشد پاک است و هر چيزی که منشأ آن در خارج از وجودتان باشد ناپاک است.چيزی که از بيرون بيايد يک عکس العمل است و همانند اکو عمل می کند.روزی من در کوهستان بودم و کوه هر صدای بلندی را اکو می کرد.من گفتم که اغلب مردم فقط و فقط اکو می کنند.هر چيزی که به آنها بگويی تکرارش می کنند.چيزی از خودشان ندارند که بگويند،درست مثل اتاقهای اکو عمل می کنند.اگر داد بزنيد آنها هم سر شما داد می زنند.اين حالت متعلق به آنها نيست شما خالقش بوده ايد و چيزی که شما داريد هم مال خودتان نبود شخص ديگری آنرا در شما بوجود آورده بود.شما همه اتاقهای اکو هستيد.هيچ صدايی از خودتان نداريد،هيچ زندگی از خودتان نداريد،هيچ احساسی از خودتان نداريد.تمام احساسهای شما ناخالصند چون متعلق به ديگرانند،قرضی هستند.
اين اولين کليد را به خاطر بسپاريد؛احساسهايتان بايد متعلق به خودتان باشند.نبايستی تنها يک عکس العمل باشند بلکه بايستی از وجودتان برخيزند.

2002-12-12T14:49:00.000-08:00

سلام گل پسرم
مطلبي که وادارم کرد اين ايميل رو برات بزنم, داستان جالبي داره و خواستم که تو صداي من رو به تمام جوونايي که به سايت کوير ميان و مطالب قشنگ تورو ميخونند, برسوني.
دليل اين که خودم مستقيم اين ميل رو تو پيامهاي سايت کوير نزدم اين بود که فونت فارسي نداشتم و گفتم شايد دوستدارن کوير حوصله خوندن اين مطلب رو نداشته باشند از اين جهت وظيفه ي سنگين تايپ فارسي اين ايميل رو به گردن تو انداختم.
از سفري که چند ماه پيش به ايران داشتم مقداري کتاب با خودم آوُردم, چون مدت زيادي بود که از مطالبي که در ايران به چاپ ميرسيد, دور افتاده بودم. با کمک دوستم مقداري کتاب خريدم و مقداري هم سر راهي گرفتم که جاي شما سبز 15 کیلو بار بنده کتاب بود! بگذريم.
در بين کتابها که سرراهي گرفته بودم کتابي بود که بچه ها زودتر از من خوندنش رو شروع کردند. ميديدم که وقتي اين کتاب رو ميخونند کلي هم ميخندند. گفتم پس کتاب کمدي بايد باشه تا اينکه بعد از 3 دست چرخيدن پريشب ديدم اين کتاب روي ميز تحريره و من گفتم پس ديگه نوبت من رسيد. و از طرفي چون شنبه و یکشنبه بود و من تعطيل بودم و جاتون خالي خيلي هم هوا سرد شده و برفم اومده ديدم بهترين کار فقط نشستن و کتاب خوندنه, که اين کتاب 2 روز کمتر تموم شد. ميدونيد چند صفحه بود؟ 447 صفحه.
با اين کتاب خنديدم, گريه کردم, فکر کردم, و از همه بالاتر نگران نسل در معرض خطر "ايدز" شدم، که متاسفانه در کشورهاي جهان سوم که ما ايرانيهاي بخت برگشته رو هم جزوش به حساب ميارن, اين بيماري غوغا کرده. البته نگفته نماند که همه جاي دنيا از جهان اول بيگيريد تا جهان ... همه دست به گريبان اين بيماري هستند. جهت اطلاعتون هم بگم که بيشترين بودجه ساليانه رو دارند براي کشف درمان بيماري "ايدز – ام اس" ميکنند.
حالا منظور از نوشتن اين ميل من ميخواستم به تمام جووناي ايراني چه دختر و پسر مطلبي رو گوشزد کنم و اون اينه, دوستان عزيز و نازنين من ، براي رسيدن به هدفهاي بزرگ و انساني هيچ وقت دير نيست. دستهاي کوچک و پر نيروي شما با یکديگر ميتونه کوهي رو جابجا کنه. برگ هاي خزان زده ی اين دشتستان رو بياييد با یکديگر جمع کنيم و دوباره شادابي و زندگي به اين خزانستان بديم. شايد بگيد که ما دانشمند نيستيم که علاج اين بيماري رو پيدا کنيم؟ ولي خوي انساندوستي, عشق به نسل جوان ايران, و نگران نسل آينده که فرزندان شماها هستند, ميتونه اين حس رو در شماها برانگيزه که راه علاج چيه. با شجاعت راجبش حرف بزنيد, همديگرو از مطلبي که ميخونيد و راه هايي که ديگران کشف کردند با خبر کنيد اطلاعات صحیحي به همديگه بديد و سدي بشيد براي جلوگيري از پيشرفت اين بيماري فعلا لاعلاج. نزاريد اين خفاش خونخوار بيشتر از اين خون جوانان مارو بمکه و روونه ی قبرستانها کنه.
معزلات اجتماعي و اقتصادي رو خوب ميدونم ولي نيروي انساندوستي رو بالاتر از همه چيز ميشناسم. دختران فراري از خانه و خانواده, پسر هاي تا خرخره در اعتياد, مطلب جديدي نيست, ولي کودوم از ما دست یک کسی رو حتي در یک لحظه گرفتيم و کمکش کرديم؟ غير از اين بود اگه فهميديم که دختري فرار کرده و برگشته به خونه, هم از اون خانواده روبرگردونديم و مادر و پدرمون ديگه اجازه نزديک شدن به اون خانواده رو به ما ندادن؟
غير از اين بود اگه پسري رو ديديم که حشيش ميکشه يا تا خرخره مشروب هاي دست ساز ايران رو بالا ميکشه که معلوم نيست الکلش از چي بدست امده, يا سرمونو انداختيم پایين و رفتيم, اگه جسارت نباشه باهاش هم پياله هم شديم و پکي هم به سيگارش زديم....
دوستان عزيز و نازنينم بياييد دستها رو به هم بديم و اين عزيزان راه گم کرده رو به جاده اصلي زندگي برگردونيم. شايد از من بپرسيد پس خودت چي؟ تو اونسر دنيا نشستي و داري براي ما نوحه سرایي ميکني؟ جهت اطلاع دوستان بگم که ساليان سال است که در خدمت جواناني هستم که از ايران امدند و همون شب اول راه گم کردند و خدارو شکر زود از کازينوها و ديسکوها و بساط هاي مشروب خوري و مواد مخدر بيرون امدند و الان هر کدوم 1 سرباز به نیروي کمکي من اضافه شدند.
خداوند پشت و پناه همتون باشه و به اميد روزي که نسل سالمي تحويل جامعه مان بديم. از تو کوير عزيزم ممنونم.
گلي

آموزش HTML (قسمت 2)
دستور مشخص كننده شروع و پايان يك سند مي باشد دستور آغازين آن يعني بايد در ابتدا هر سند HTML و قبل از هر چيزي ديگري قرار داده شود .
به اين ترتيب ابتداي تمامي اسناد HTML به اين شكل خواهد بود :
و دستور پاياني آن يا نيز بايد در انتهاي هر سند HTML قرار داده شود

ساير مطالب و اطلاعات موجود در يك سند HTML بين اين دو دستور قرار خواهند گرفت .
هر سند شامل دو قسمت (( سر )) و (( تنه )) مي باشد .
سدر قسمت (( سر )) اطلاعاتي از قبيل نوع سند ، تيتر آن و روش ساخته شدن آن قرار مي گيرندكه
البته مرورگر آنها را نمايش نخواهند داد . همچنين اين قسمت مكاني براي قرار دادن توابع جاوا و اسكريپت مي باشد . اين قسمت به وسيله دو دستور آغازين و پايانيو مشخص مي شود مهمترين چيزي كه در قسمت (( سر )) قرار مي گيرد صفحه وب است . اين
(( تيتر)) در قسمت بالاي پنجره مرورگر به نمايش در خواهد آمد .
براي تعيين تيتر ، بايد از دستورات و
استفاده كرد .

بايد دانست كه دستورات HTML را مي توان پشت سر هم نوشت . در واقع رعايت اصول پارگراف بندي در HTML ضروري نمي باشد . به عنوان مثال دستورات بالا را مي توان به اين شكل نوشت :
<HTML><HEAD> <TITLE> This is my web page ! </TITLE></HEAD>...</HTML>

پس از قسمت (( سر )) نوبت به (( تنه )) مي رسد . اين قسمت به وسيله دو دستور و احاطه مي شود . تمامي متنها و دستوراتي كه صفحه وب را خواهند ساخت بايد در اين قسمت قرار بگيرند . به اين ترتيب ، ساختار كلي يك سند HTML به اين صورت خواهد بود :
<HTML><HEAD><TITLE>…</TITLE></HEAD><BODY>…</BODY></HTML>

تيترهاي رده 1 تا 6
HTML به وسيله مرورگر تفسير مي شود و نويسندگان HTML تنها روش ساخته شدن صفحه وب را تعيين مي كنند . نه شكل دقيق آن را . براي اينكار ، 6 رده تيتر در HTML در نظر گرفته شده است ، و در رده اول بزرگترين اندازه و رده ششم معرف كوچكترين اندازه متون است . اين شش رده به وسيله دستورات H6,H5,H4,H3,H2,H1 مشخص مي شوند . مثلا نويسنده HTML ، به وسيله يك علامتگذاري يك متن با دستورH1 ، به مرورگر مي فهماند كه متن مورد نظر مهمترين و بزرگترين تيتر صفحه وب محسوب مي شود و لذا بايد با بزرگترين اندازه ممكن نمايش داده شود .

ايجاد پاراگراف و خط جديد
اگر شما به عنوان يك طراح صفحات وب نمي خواهيد اختيار تنظيم متن هاي موجود در صفحه را به مرورگر بسپاريد و مايليد تا خودتان پاراگرافها را ، خطوط متن را تعيين كنيد ، نگران نباشيد زيرا در HTML دستوراتي به اين منظور در نظر گرفته شده است . بوسيله دو دستور و
مي توان شروع و پايان يك پاراگراف را تعيين كرد .
همچنين براي تعيين خط جديد دستور در نظرگرفته شده است .
در واقع وقتي مرورگر به اين دستور برخورد كند ، سطر موجود را رها كرده و سر سطر بعدي مي رود و بقيه متن را از آنجا شروع خواهد كرد .
در مورد مثال نوشتن متن ، در دو خط جداگانه ، بايد آنها را اينگونه نوشت :

رسم خطوط افقي
خطوط افقي ، روشي براي جدا كردن قسمتهاي مختلف متن از يكديگر هستند . به اين ترتيب ،
مي توان صفحات وب را به شكلي زيبا و منظم تر به بينندگان عرضه كرد. براي اينكار بايد از دستور استفاده كنيد . اين دستور ، يك دستور تكي محسوب شده و دستور پاياني به شكل ندارد . در واقع مرورگر وقتي با اين دستور مواجه مي شود خطي افقي در صفحه رسم
مي كند . با استفاد هاز دو ويژگي SIZE و WIDTH اين دستور مي توان ضخامت و عرض خط را تعيين كرد .
براي تعيين عرض خط دو راه وجود دارد :
1- اگر مي خواهيد عرض خطي كه رسم مي كنيد برابر 200 نقطه باشد ، مي توانيد با قرار دادن عدد 200 در
ويژگي WIDTH خط مورد نظر را رسم كنيد :

2- همچنين مي توانيد عرض خط مورد نظرتان را برابر درصدي از عرض پنجره مرورگر قرار دهيد مثلا براي خطي با عرض 60 درصد عرض پنجره مرورگر ، مي توانيد بنويسيد :

آرايش كردن متن
در HTML دو گروه از دستورات بين منظور وجود دارد . گروه اول آراينده هاي منطقي و گروه دوم آراينده هاي فيزيكي نام دارد .
آراينده هاي منطقي ، معني يا قصد متني را كه بر آن تاثير مي گذارند ، مشخص مي كنند و آراينده هاي فيزيكي شكلي را كه متن ، بوسيله مرورگر به خود مي گيرد ، تعيين مي نمايند .
مثلا با استفاده از دستور مي توان به مرورگر فهماند كه قسمتي از متن ، مهمتر از بقيه است و بايد تاكيد بيشتري بر روي آن اعمال شود . بيشتر مرورگرها چنين متنهايي را با حروف كج ( Italic ) نمايش مي دهند و با اين كار تاكيد بيشتر روي اين متن را به كاربر مي فهمانند . اما بعضي از مرورگرها براي اينكار از حروف ضخيم ( bold ) استفاده مي كنند .

2002-12-05T13:05:00.000-08:00

طي اين چند روزي كه سيستم نظر خواهي دچار مشكل بود ، دوستان عزيزم از طرق مختلف و از جمله ايميل نذاشتن كه از لطفشون محروم بمونم . توي اين نظرات با ارزش دوستي نوشته بود : اسامي عرب و اسلامي با هم متفاوت هستند ! ضمن تشكر از توجه و نكته سنجي ايشون ، وقتي نظرشون رو ديدم ياد مقاله اي افتادم كه حدودا يكسال پيش توی سايت www.Iranian.com خونده بودم . اجازه بدين اول درباره نويسنده اش كمي توضيح بدم . خانم گلاره آسايش كه يك آمريكايي ايراني تبار هست و خبرنگار روزنامه هاي ميامي هرالد ، واشنگتن پست ، نيويورك تايمز و … در نوجواني و قبل از انقلاب سال 1979 به همراه خانواده به آمريكا ميره و پس از سالها بازگشتنش به وطن نقطه آغاز نگارش كتاب پر فروش و زيبايي به اسم "آسمان زعفراني" شد كه مي تونين در سايت www.Saffronsky.com اطلاعات بيشتري رو درباره اش پيداكنين .
گلاره كه يك كويرزاده هم هست و نوه بزرگ مردي كه عليرقم اينكه مي تونست از تمام شرايط و امكانات زمان خودش براي ساختن يك زندگي ايده آل بهره بگيره . اما همه زندگي خودش رو وقف خدمت به كوير نشينان كرد. دكتر قاسمي كه سالهاي سال در كوير به درمان بيماران كم بضاعت و نيازمند مي پرداخت ، بدون شك يك اسوه و نمونه اي بي نظير از ايمان و وجدانِ ،که در كوير افرادي مثل او كم هم نيستند .
در مقالهGentle voices كه وقتي مي خوندمش بسيار تحت تأثيرش قرار گرفتم با لحني ساده و دردي عميق ، يك زن فرهيخته مسلمان نفرت خودش رو از افراطي گري و تندروي مسلمانان بيان مي كند كه متأسفانه نگاهي كه امروز دنيا به من و شما هم داره ، با همون چشم هستش . خواستم خلاصه اي از اين مقاله رو اينجا بنويسم اما نتونستم :

The phone has been ringing constantly since last week. Calls keep coming from friends and neighbors, the principal of our son's preschool, my daughter's baby sitter. "Are you okay?" they ask in gentle voices. "I've been thinking about you."
I don't live in New York or Washington. I didn't lose friends or family in Tuesday's apocalypse. They are calling me because I have dark eyes and dark hair and dark skin; because a tiny gold medallion with the name of God in Arabic has hung over my children's bed since birth, because when my family leaves town, we pass beneath the Koran on our way out the door. They are calling because they recognize that on the periphery of death and destruction and unspeakable loss, people like me are among the minor casualties.
Muslims. Terrorists. Fanatics. Them.
Muslims. Ordinary. Workaday. Us.
Can you tell us apart? Will you try?
I have always resented the way my individuality is erased by my heritage. In twenty-four years of living and loving in this country, only in the past few have I felt strangers looking at me with open curiosity, the kind that waits for my identity to reveal itself; without preconceptions. More often their eyes have been full of what they think they know about me based on watching CNN. I am either fanatical or non-religious. I am either radical or Americanized, meaning sanitized, cleansed of my differentness. I am either one of them, or one of us -- although my status as a belonger is always probationary. It may be revoked at any time, due to events beyond my control.
In my early college years, which coincided with the Iranian hostage crisis, I told a boy who tried to pick me up in the student store that I was from Iran. "I forgive you," he said. I was unable to return the favor. It took Timothy McVeigh to teach America that fanaticism and righteous martyrdom are not the monopoly of one religion, or indeed, any religion at all.
So now these men of the Middle East have wronged America. The Islamic school in town is closed. My cousin calls from London to urge me to "lay low for a few days." I dread the idea of entering an airport once again. I am ashamed to be grateful that I don't have a foreign accent, that I don't wear a scarf and tunic, that I am not a swarthy man with a beard.
At night, I pray for the bereaved whose pain will not end tomorrow or next month or next year. I pray for the living -- let there be some living -- trapped in the dust and darkness with no light but for the glimmer of a fading hope. And I pray that the next time someone expects me to apologize for my heritage, I will remember all the gentle voices that have called to me this week.
My friends know what I believe in my heart America is gradually learning. There is only one "us" and "them". We who have a conscience. They who do not.

تسلیت

عجب رسميه، رسم زمونه
قصه برگ و باد خزونه
مي رن آدما از اونا فقط
خاطره هاشون به جا مي ميونه
كجاست اون كوچه ؟ چي شد اون خونه ؟
آدماش كجان ؟ خدا مي دونه
بوته ياس بابا جون هنوز گوشه باغچه ، توي گلدونِ
عطرش پيچيده تا هفت تا خونه
خودش كجاست ؟خدا مي دونه .
اوايل هفته گذشته باز هم دست پليد روزگار لباس سياه رو به تن ما پوشوند . پدر يكي از بهترين دوستانم ، كه در دانشگاه استادم و در شركت همكارم هستش ، نداي دعوت حق رو پذيرفت و كوله باري از ماتم رو براي خانواده به جا گذاشت .
محمد جان ، اگرچه از دست دادن پدر خيلي سخت و غم انگيز اما ما رو هم در اندوه خودت شريك بدون . براي پدرت رحمت و براي تو و خانوادت صبر رو از خداوند بزرگ طلب مي كنم .
همينطور به نويسنده فعال و مهربون وبلاك مشهديها كه من بارها از زحماتش در اين جا تقدير كردم تسليت مي گم جناب نعيم آبادي اميدوارم همدردي ما رو بپذيريد و با شكيبايي كه در شما سراغ دارم اين مصيبت بزرگ رو تحمل كنيد روانش شاد.

آموزش HTML (قسمت 1)

ايجاد تغيير در Template وبلاگها هر چند اندك نياز به آگاهي نسبتا كمي از كد نويسي HTML داره و چون متاسفانه خيلي از دوستان نسبت به HTML آشنا نيستند . من سعي مي كنم كه ظرف چند هفته آينده مقاله مختصري درباره HTML و دستورات مهم اونرو بنويسم . اميدوارم كه نياز دوستان را برطرف كند (اگه بچه هاي خوبي باشين بعدش فلش رو هم شروع مي كنم كه صفحتون رو جينگوليتر كنين!)
مقدمه
پايه هاي تكنيكي سيستمي كه امروزه به نام وب مي شناسيم ، در سوئيس بنا نهاده شد. در ماه مارس سال 1989 ، تيم برنرزلي ، محقق مركز تحقيقات هسته اي اروپا (CERN) ، آزمايشگاه اروپايي ذرات فيزيكي ژنوا ، سوئيس ، يك سيستم ابرمتن ارائه داد كه قادر بود اطلاعات را به طور مناسبي در اختيار دانشمنداني كه در حال مطالعه روي فيزيك پر انرژي بودند ، قرار دهد. برنرزلي قبلا در زمنيه آرايش و تنظيم متن و ارتباطات فعاليت كرده بود. او قبلا در سال 1980 سيستم ابر متني بنام Equire ابداع كرده بود .
مدل پيشنهادي برنرزلي در سال 1989 ابر متن و “CERN” نام داشت . در اواخر سال 1990 ، مدل اوليه وب روي يك كامپيوتر NeXT به اجرا درآمد و رابطي كه روي يك سيستم براي كاربران استفاده مي شد WWW نام گرفت . از اين پس بود كه تمام اجزا وب شكل گرفتند . پايه وب و HTML ، ابر متن (Hyper Text) مي باشد. تدنلسون اولين كسي بود كه واژه ابر متن را اختراع كرد. و آنرا براي توصيف متوني به كاربرد كه در آنها لازم بود همانند ساختار سنتي نوشتار ، همه كلمات به دنبال هم و در يك صفحه آورده شوند. او ابر متن را براي ايجاد سيستمي به نام Xanadu ابداع نمود، كه بنا بود در آن بين نوشته هاي ادبي و حقوق مؤلفين آنها ارتباطي برقرار شودكه بوسيله آن به طور اتوماتيك ، حق مؤلف از خواننده آنها دريافت شود. بايد گفت كه وب سيستم كاملا متفاوتي از اينترنت مي باشد چرا كه اولا وب يك شبكه يا مجموعه اي از شبكه هاي به هم پيوسته نيست و ثانيا نرم افزاري كه وب بر روي آن سوار مي شود مي تواند به گونه اي طراحي شد كه برروي انواع مختلف شبكه ها و يا حتي روي يك كامپيوتر جدا از شبكه استفاده گردد.
آشنايي با HTML
HTML زبان خلق صفحات وب است . شايد در نگاه اول نام HTML يا زبان علامت گذاري ابر متن ،كمي غير قابل فهم و عجيب به نظر برسد. براي فهم معناي آن در ابتدا بايد مفهوم دو عبارت "علامتگذاري" و "ابر متن" مشخص شود. ابر متن هاي متنهايي هستند كه مي توانند خطي نباشند و بر خلاف يك نوشته عادي كه تمام كلمات آن پشت سر هم و در طول يك خط آرايش شده اند ، ابر متنها مي توانند درون خود اتصالات و پيوندهايي داشته باشند كه خواننده با انتخاب آنها به متنها و صفحات جديدي هدايت مي شود و در واقع به خواننده اجازه از اين شاخه به آن شاخه پريدن مي دهند.
صفحات وب مي توانند شامل اطلاعات ابر رسانه اي باشند، به عبارت ديگر صفحه وب مي تواند علاوه بر متن ، حاوي تصويروصدا و فيلم باشد.
سرويسگر وب كه مرورگر نام دارد ، مسئول ايجاد ارتباط با سرويسگر است. بايد گفت كه وظيفه تنظيم صفحات وب به عهده مرورگر است و طراح صفحه ، تنها بايد به مرورگر بگويد كه چگونه صفحه را تنظيم كند. به همين دليل است كه HTML را يك زبان علامت گذاري مي گويند ، به بيان ديگر طراح صفحه وب به كمك HTML ، ابر متنها را علامتگذاري مي كند . مثلا با قراردادن علامت به مرورگر مي فهماند كه قسمتي از متن مورد نظر بايد در وسط صفحه نمايش داده شود . مثلا با قرار دادن به مرود گر مي فهماند كه متن مورد نظر بايد با بزرگترين اندازه به نمايش درآيد و اين مرورگر است كه اندازه آنرا براي نمايش تعيين خواهد كرد.در واقع مرورگر دستورات HTML را تفسير كرده و متناسب با كامپيوتر كاربرو شرايط موجود تصميم گيري مي كند كه چگونه صفحه وب مورد نظر را تنظيم نمايد .
ساختار دستورات HTML
HTML در واقع ابر متنها را علامت گذاري مي كنند و با اين كار روش به نمايش درآمدن آنها را به مرورگر مي فهماند.
به طول كلي دستورات HTML بين دو علامت كوچكتر و بزرگتر قرار مي گيرند و به اين ترتيب از متن عادي متمايز مي شوند . اكثر دستورات HTML به صورت جفت هستند و شامل يك دستور آغازين و يك دستور پاياني مي شوند. قبل از دستورات پاياني ، يك علامت (/) قرار مي گيرد. دو دستور آغازين و پاياني با احاطه كردن متن آنرا علامتگذاري مي كنند.
براي مثال دستور براي به منظور نمايش درآوردن متن با حروف ضخيم (Bold) بكار مي رود. براي اينكه قسمتي از متن با حروف ضخيم به نمايش درآيد بايد آنرا بين دودستور , قرار دهيم :
مثلا دستور كه به مرورگر مي فهماند كه بقيه متن را بايد در سطر بعدي بنويسيد ، يك دستور تكي مي باشد :ممكن است اين سئوال برايتان پيش بيايد كه اين دستورات HTML را كجا بايد نوشت ، و آيا ويرايشگر خاصي مانند ويرايشگران زبان Basic و يا C براي آنها لازم است ؟
در پاسخ بايد گفت كه براي تهيه يك سند HTML احتياج به ويرايشگر بخصوصي نيست . در واقع از آنجا كه يك سند HTML از حروف اسكي تشكيل شده است ،با استفاده از هر نوع ويرايشگر متن كه در دسترس داشته باشيد ، مي توانيد يك سند HTML تهيه كنيد ، مثلا مي توانيد براي اين كار از Notepad محيط ويندوز استفاده نماييد.
ادامه دارد....

يک درخت خشک و بي برگ ميون کوير داغ
توي ته مونده ي ذهنش نقش پر رنگ يه باغ
شاخه ي سبز خيالش سر به آسمون کشيد
بر و دوشش پر شد ز اقاقي سپيد
زير سايه ي خيالي کم کمک چشماشو بست
ديد دو تا کفتر چاهي روي شاخه هاش نشست
اولي گفت اگه بارون باز بباره تو کوير
ديگه اما سر رسيده عمر اين درخت پير
دومي گفت که قديما يادمه کوير نبود
جنگل و پرنده بود و گذر زلال رود
رفتن و از جا پريدن با يه دنيا خاطره
اون درخت اما هنوزم تو کوير باوره

اثتثنا اين هفته بجاي امروز (جمعه) ,فردا ( شنبه) وبلاگ رو مينويسم ,از دوستاني که اومدن اينجا معذرت ميخام.واسه اینکه یه چیزی گفته باشم شعر بالا رو نوشتم و متن پايينم اگه حال کردين بخونين ( نميدونم مال کيه ,اما واقعيّت اجتماعِ امروزِ ماست ) :

باهم جاهاي خوب خوب مي رفتن
کافي تريا , سينما , پارک , شهر بازي و ..
دستاشون توي دست هم
چشماشون تو چشم هم ...
هر روز يه گل سرخ
هر روز يه عالمه التهاب
شبا بي خوابي و فکراي قشنگ
عکساي قائم شده لاي دفتر خاطره
نامه هايي که بوي عطر مي داد
صداي تاپ تاپ قلبشون
آخ چه معرکه بود .
عصر پاييز روي نيمکت توي پارک
زير درخت بيد مجنون
در گوش هم پچ وپچ و لبخندهاي داغ
نگاه هاي پر حسرت پيرمردها و پيرزن ها به اونا
قدم زدن توي کوچه هاي خلوت شهر
حرفاي قشنگ قشنگ و عاشقونه
بي خيال دنيا
تلفن هاي يواشکي و اضطراب هاي شيرين
چيپس سرکه نمکي و کاکائوي داغ
احساس تعلق داشتن و متعلق بودن
خنده هاي ريز
اشک هاي تنهايي
بي قراري براي روز بعد
قرار و مدارهاي هميشه با هم بودن
رعايت تموم حريم ها
و لذت بردن از همديگه رو داشتن و همديگه رو خواستن ...
يه دفه برق از چشاش پريد
دست سنگين مرد قوي هيکل بد جوري خورد زير گوشش
دنيا و تموم فکراي توي سرش دور کله اش چرخيد
قطره اشک کنار چشمش حکايت از بغضي نشکسته بود
- بچه قرتي .. گفتم اين دختره چيکارته ؟ .... با توام پدر سگ ...
نمي دونست داره به چي فکر مي کنه .
مغزش گريپاژ کرده بود .
خواست دهنشو باز کنه که يه مشت ديگه اومد توي دهنش .
خودشو ول کرد روي زمين .
با پشت خورد روي آسفالت کف پارک .
سرش از پشت خورد به يه لبه تيز سيماني
چشماش تار شد .
احساس کرد مي خواد بخوابه
خواست چشماشو ببنده ولي صداي گريه عشقشو شنيد
دلش بدجوري سوخت .
خواست بلند شه بگه غلط کردم ... تقصير من بود .. اونو ولش کنين ... خواست بگه ما با هم قرار و مدار گذاشتيم واسه عروسي.... مي خواست گريه کنه ولي ..
توي همين فکرا بود که خوابش برد
يه خواب هميشگي
دستش و گل سرخي که توي مشتش بود
حيف اون
حيف گل سرخ

2002-11-28T14:24:00.000-08:00

اواخر شهريور بود و نزديکيهاي امتحان die Abschlußprüfung. هفته اي 6 ساعت ازمايشگاه زبان داشتيم . جلسه ي اخر که وارد کلاس شدم بعد از حال و احوال با استاد , همينطور که داشت ميون کارتها دنبال کارت من ميگشت , پرسيد: حميد؟ گفتم : نه! گفتش : احمد؟ جواب دادم : نه! محمد!
به نشونه ي تاسف سرشو تکون داد و گفت " با اين اسمايي که روي شما ميزارن!" نمي دونستم چي بايد بگم , خوب يه جورايي حق داشت , ما سه چهار تا دوست بوديم که معمولا با هم ميرفتيم . من که اسمم محمد بود , حامد ، که جديدا توي لندن ازدواج کرده و از همينجا براش ارزوي خوشبختي ميکنم .حميد ، که امسال فوق برق قبول شد و ضمن تبريک براي اون هم آرزوي موفقيت ميکنم , و يکي ديگه هم بود که اسمش کاملا فرق داشت, و اتفاقا از خواننده هاي قديمي "کوير سرزمين عشق" هستش , حتي قبل از اينکه بدونه نويسندش منم! يادمه يه بار که صحبت از کوير بود انچنان تعريفي !!! ميکرد که جاتون خالي بود يکم بخندين , نميدونين چه صفاتي رو به نويسنده ي کوير نسبت ميداد! ولي از اون بچه درسخونا هم هست که هربار ليست 100 نفر اول قلمچي رو نگاه ميکنم اسم اونم توشه ,اميدوارم که توي همون رشته اي که ميخواد قبول شه.
خلاصه , شما بگين که من بياد چي ميگفتم؟ اينکه من ِ ايراني اسمم عربيه؟ اگه کورش بود مي تونستم بگم : کورش همون ذوالقرنين هستش که خداوند بارها توي قران ازش ياد کرده , يا اگه يهودي بود ميگفتم : کورش همون فرشته ي نجات قوم بني اسراييل از چنگ بابليهاست.و اگر مسيحي بود : کورش همون خار چشم امپراتوراي شرق اروپاست که هميشه تسليم فکر و قدرت ايراني بودن و.. و.. و...
تازه خوبه که اين تو وطن خودم بود....
نميدونم جايي که اينهمه اسم قشنگ ايراني داريم ,چرا بازم به اسامي عرب چسبيديم؟ بابا! شما که شعار ميدين : ايراني جنس ايراني بخر , چرا نميگين ايراني اسم ايراني بزار؟!
من که خدا رو صد هزار مرتبه شکر ميکنم اسمم يه اسمِ قشنگه عربيه و اسم پيامبر هستش که من بهش افتخار ميکنم.

راستي من سعي کردم که به ايميل هايي که دوستاي با معرفتم نوشته بودن, جواب بدم , اما بعضي هاشون يکم دير شد که واقعا شرمنده هستم , مخصوصا خواهر خوبم سارا.

ظاهرا با تدبير PersianBlogميشه بيشتر از 256 تا کاراکتر هم پيام نوشت! اما بازم محدوديت 1024 هست !
چون عده ي زيادي ميخوان که بيشتر از اين هم بتونن پيام بزارن يه روش خيلي ساده رو معرفي ميکنم و اگه کسي راه بهتری و ساده تري سراغ داره خوشحال ميشم بهم بگه.
تو اين روش نه کد نويسي داره و نه تخصصي لازمه.
لطفا به ترتيب اين کارها رو انجام بدين:
اول برين توي وبلاگي که ميخاين پيام بزارين و قبل از اينکه روي لينک "پيامهاي ديگران" کليک کنين , از بالاي صفحه ي IE گزينه ي Tools و سپس Internet Options , و از پنجره ي باز شده Security و از پايين اون صفحه، گزینهCustom Level رو انخاب کنين , يک ليست باز ميشه که از قسمت Active Scripting گزينه ي Disable رو انتخاب کنين و دکمه ي Okرو بزنين که به صفحه ي وبلاگ بر ميگرده ,حالا لينک پيامهاي ديگران رو زده و هرچه ميخواهد دل تنگت بنويس! ( حتي بدون نام!! ) و بعد از اينکه داستان حسين کرد شبستري رو تايپ کردين , با خيال راحت send کنين (يا همون دکمه ي "فرستادن اين پيام" رو فشار بدين و نتيجه اش رو ببينين!)
بعد از فرستادن پيامتون , دوباره به روش قبل عمل کنين و اين بار Active scriptingرو Enableکنين.
و اين به اين خاطر هستش که اگه sourceصفحه ي پيامهاي ديگران رو ببينيد , چک شدن تعداد حروف با يک تابع JavaScript انجام ميشه که با غير فعال کردن Scriptingاين تابع اصلا اجرا نميشه . خوب ديگه برين ديتابيس PersianBlog رو پر کنين!
آها ,صحبت از ديتابيس شد , يادم افتاد که ممکنه تا چند روز به علت پاره اي از تعميرات و تغييرات و اين چيزا توي سيستم نظر خواهي , پيامهاي قبلي يهو غيب شه! اما دوباره بر ميگرده ! , اگه اومدين و ديدين که پيامهاتون نيست , ناراحت نشين , چون توي کوير هيچ سانسور يا سانسورچي وجود نداره!

2002-11-21T13:08:00.000-08:00

يار دبستاني من
با من و همراه مني
چوب الف بر سر ما
بغض من و آه مني...

از ساعت 10 تا 12 ديروز برنامه نويسي همروند (Concurrent Programming ) داشتم. وقتي که من رسيدم تقريبا بيست دقیقه از کلاس گذشته بود و يک ربع بعدش هم قاسم اومد. بعده يه مدت چرت و پرت گفتن متن سخنراني رو که قرار بود يک ساعت بعدش داشته باشم، بهش نشون دادم و نظرش رو پرسيدم با تکون دادن سرش تاييد کرد و از تو کيفش يه خودکار در آوُرد و ديدم داره يه چيزايي تو سررسيدم مينويسه. منم که خيلي وقته ديگه جزوه نمينويسم ,و سررسيدم تبديل شده به دفتر شعر و نوشته هام که بجاي الگوريتم پترسون و کلاسهاي جاوا نوشته ميشن!

( چون متنها خوب اسکن نشده من دوباره مينويسمشون و توضيحات خودم رو هم با [ ] خواهم نوشت.)
”
هو المحبوب
نوشتن سر کلاسي که هيچي از اون نمي فهمي بهترين کاري که ميشه کرد.
اما نوشتن تو دفتر يک نويسنده ( اون هم از نوع اينترنتي اش ) خيلي سخته [ کوير: نويسند يک واژه ي بزرگه که من هيچوقت خودم رو در حد اون نميدونم و اين لطف دوستم هستش ] , اما بايد نوشت ( چون کار ديگه اي بلد نيستم ) يک نگاه به پشت سر يک نگاه به روبرو.... ( البته زمان دانشجويي ما)
.........خيلي دور............. ناطق نوري يا خاتمي ( گلويمان را جر داديم : خاتمي)
- تير ماه 78 هرکي اونجا بود کتک خورد هرکي نبود خودش را کتک زد ( اين جمله را چه جوري خلق کردم؟؟) اما مقصر از آخر سربازي بود که ريش تراش را دزديده بود و دانشجويي که با سنگ شيشه را شکست, امير فرمانده ترفيع درجه گرفت - حجاريان ترور شد ( ضارب ميخنديد و تعريف ميکرد) – روزنامه ها هم که به پاييز قاضي مرتضوي گرفتار شدند.
بابا بي خيال ... خيلي پيش اومد ...
الان چي شده؟
من که به اينجام (به حلقومم رسيده) ... البته نه براي اعدام شدن آقاجري , نه براي ظلم ... من از خر بودن بيزارم .. ميخوام داد بزنم : آقايون من خر نيستم .... [... کوير : اينجا رو به دليل حفظ ادب وبلاگ نمي نويسم , اگه مي تونين از رو عکس بخونين! ]... درسته که اينجا خر تو خره ... اما من خر نيستم ....
يادش بخير ...
دو سال پيش سر کلاس معارف و اخلاق (که اساتيدش روحاني بودند ) از بس لجم ميگرفت (که به شعورم به شعور ادمها توهين مي شد ) مي نشستم و مطلب مينوشتم (چون هربار اعتراض ميکردم هم از طرف استاد , هم از طرف دانشجوها مي خورد تو سرم ... ) حالا اينقدر ذهن ناقص و کم ظرفيت من پر شده که سر کلاس تخصصي ( همروند ) هم بايد بنويسم وگرنه مي ترکم...
ديگه فکر کنم ديگ افکارم در حال ترکيدنِ ... احتمالا شايد تو چند روز آينده خودم رو جلو دانشگاه آتش زدم [کوير: زياد جدي نگيرين !! ] شايد هم مثل حسين فهميده به خودم نارنجک بستم و پريدم تو بفل [... رييس دانشگاهمون ] (خوش به حال [...رييس دانشگاهمون]) بابا خيلي خرم ... کي گفته داد بزنم که خر نيستم ... اگه خر نبودم که اينطوري با ما رفتار نميکردن ... محمد جان شرمنده که دفترت ( سررسيدت ) رو دارم پر ميکنم ... تو دلت به من فحش نده ... اون کاغذ چي بود که [...]... اي کلک تو هم راه افتادي!!... ممد [,] جونِ من رديف اول سمت چپ رو داشته باش... احتمالا جز مبطلات روزه است!!!...
محمد داره ميميره ... بعدا بيا پول 3 صفحه سفيد رو بگير ...
"
اينم جواب من که سر همون کلاس براش نوشتم:

"به نام تنها معبودم
بر ما قفس حلال است, وقتي که آسمان نيست
قاسم عزيز, انگاه که صدايم را در گلو خشکيده يافتم و انگاه که جنگل را عرصه ي فرياد نديدم , که درختانش صدايم را مي دزديدند و دريا نيز, که آبهايش گلويم را مي فشرد , پس کوير را برگزيدم. صدايم تا جايي که توان رفتن داشته باشد از ميان تاغها خواهد گذشت و مماس بر خط افق که تنها در کوير بي پايان مي توان انرا يافت و شايد تو نيز شاهدش بوده اي, رنگ اميد را جلا خواهد داد. کورسوهاي آزادي را خواهيم نوشت و آرمانهايمان را فرياد خواهيم زد ,گر چه:
آنچه به جايي نرسد فرياد است!
ولي باز هم خواهم نوشت و خواهم گفت!
قاسم جان, براي آزاد بودن , برادرانم و برادرانت خونشان را بر سياهه هاي زمين اين وطن هديه کردند و امروز من و تو بر روي خاک شهيدان آزادي , نماز اميد ميخوانيم و نميدانم چرا دستان خود را بسته مي بينيم.

زنده باد ايراني , پاينده باد ايران
"

2002-11-14T13:19:00.000-08:00

يه دل مي گه برم ، برم
يه دل مي گه نرم نرم
طاقت نداره دلم
بي تو چه كنم ؟
پيش عشقي زيبا زيبا
خيلي كوچيكه دنيا دنيا
با ياد توام هر جا هر جا
تركت نكنم
سلطان قلبم تو هستي تو هستي
دروازه هاي دلم را شكستي
پيمان ياري به قلبم تو بستي
با من پيوستي
اكنون اگر از تو دورم به هر جا
بر يار ديگر نبندم دلم را
سرشارم از آرزو و تمنا
اي يار زيبا

تولدت مبارک!

هنگامیکه با گامهای بلند خود قدم بر روی خط تاریک زندگی میگذارم واز این جاده های سخت عبور میکنم گرد و غباری از غم ، از میان قدمهایم بپا میخیزد،
هنگامیکه با قلبی پر از التهاب از عشق قدم بر روی خط تاریک زندگی می گذارم ، از میان شعله های سوخته آن بوی غم بپا میخیزد،
وهرگاه که تو را میبینم قلب ملتهبم آنچنان به وجد می آیند که گویی می خواهند کلام عشق را بسرایند .
باورت کردم،
بسان پرنده ای آزاد،
بسان قلبی به پاکی آب،
بسان عشقی به نورانی ستارگان شب در کرانه آسمانهای بی انتها
باورت کردم،چشمانت را که چون جنگلهای سرسبز دربهار بود،
که چون افسونگر دهر پر از سحر بود،
دستهایت را که چون دست نوازشگر مهربانان بود،
وصدایت را که ندای «دوستت دارم»را میداد،
باورت کردم،وقلبم را با بی ریایی هرچه تمامتر به توخوبم تسلیم داشتم.
و تو ای خوب من!
بی اعتنا از کنارم مگذر
و قلبم را که سرشار از عشق پاک است با هزاران امید تنها مگذار.
( فردا ، 25 آبان (16 Nov) روزی است که تاریخ به وجود آن روز می بالد و زمین سیاه افتخار حضور فرشته ای زیبا را در خاطرات زرین خود زنده می کند. )

Ich wünshe dir alles gute und liebe zum Geburstag!

2002-11-07T13:06:00.000-08:00

وطنم! هرگز تو را با تمدن ژرمنها و نان ساکسونها عوض نخواهم کرد!

با هر نگاه بر آسمان اين خاك
هزار بوسه مي زنم
نفسم را از رود سپيد و آسمان خزر
و خليج هميشگي فارس مي گيرم
من نگاهم
از تنب كوچك و بزرگ و ابوموسي
نور مي گيرد
من عشقم را در كوه گواتر
در سرخس و خرمشهر
به زبان مادري فرياد خواهم زد
تفنگم در دست و سرودم بر لب
همه ايران را مي بوسم
من خورشيد هزار پاره عشق را
بر خاك وطن مي آويزم
اي وارثان پاكي
من آخرين نگاهم
بر آسمان آبي اين خاك
و خليج هميشگي فارس خواهد بود

دوره گرد نوشته بود:
"روز اول ورود:
به من چه که همسايه ام گرسنه است؟...
امروز بيسکويت نيم خورده اي را از ادوارد آمريکايي گرفتم و گاز زدم ،بو گند الکل مي داد ،ولي براي من از بوي نان روستاها بهتر بود."

دوست عزيز, در آن نقطه از فلات ايران زاده شدم که پاکترين و اصيلترين مردمان نژاد آريا را در خود جاي داده است. وارث اين تمدن کهن و وامدار غيرت پدارانم هستم ,جاييکه نه با اعراب پابرهنه ,و نه ترکمنهاي مهاجم و نه ترکان مهاجر آميخته شد. پدرانم از اندوخته ي زندگي سرمايه گذاشتند تا اکنوم من بنويسم و ان هنگام که اين ساکسونها بر سر شاخه ي درختان به دنبال برگي براي پس و پيش خود بودند , اجدادم به اميد يافتن آب , در عمق بيش از 300 متري, دل سنگ زمين را مي شکافتند و با کوير مي جنگيدند , با خشکي اش , بي آبي اش و نا مهرباني اش. پانصد سال پيش از ميلاد مسيح اعجاز مي نمودند و قنات مي ساختند , چنانکه دکتر باستاني پاريزي در کتاب "حماسه کوير" (ص 235) ميگويد:

"في المثل اگر قبول کنيم که کلمه ي "بيدخت" منتسب به فرشته آناهيتا و مربوط به روزگار ناهيد پرستي در ايران , يعني پيش از زمان زرتشت يا لااقل پيش از اسلام باشد, حداقل دو سه هزار سال از عمر ان ميگذرد,...."

و در پاورقي مي آورد:

"البته فراموش نکنيم که يک قنات در همين گناباد بود است که چاه ان هفتصد گز زمان ناصر خسرو , و بيش از 300 متر امروز عمق داشته است (سفر نامه ي ناصر خسرو,ص 141), چاهي که امروز مي توان منار ايفل را دزديد و در آن پنهان کرد! "

آري اي دوست من , حتي تفاله هاي تمدن من برتر از آن چيزيست که اين چشم سبزهاي مو زرد "تمدن" مينامندش و مرا وحشي! برايم از حقوق بشر ميگويند و من خود نميدانم که اولين منشور حقوق بشر را کورش کبير نگاشت , و من از انان نمي پرسم , ان هنگام که ما حقوق بشر داشتيم , شما در کدامين غار ميزيستيد؟!
و اگر امروز محتاج لقمه نان تف کرده ي آن آمريکايي شده ايم بايد به دنبال دليل گرسنگي همسايه خود باشيم.

اين شعر چه زيبا نوشته شده :

همتي هست اگر،
با من و توست
تا در اين خشك كوير
از دل سنگ بر آريم آبي
كسي از غيب نخواهد آمد
در من و توست اگر مردي هست
با توام، اي دلبند
سوي ابري كه نخواهد آمد
و نخواهد باريد
چشم اميد مبند

2002-11-07T13:04:00.000-08:00

نمي دونم چرا باز فکر تو داره ديوونم مي کنه .

از وبلاگ تنهاترین سايه:
"و بند بند وجودم تو را به خود مي خوانند, چشماني كه از عشق تر شده اند , صورتي گر گرفته از هيجان ديدار
. همه جا بوي تو مي آيد. و صدايم ميلرزد. كاش ذره اي از تو در ديگران بود. تا با آنها به تو برسم .
ولي نيستي اي مسخ شده عشق.گوشهايم صدايت را مي خواهند و دستهايم نوازشت را.
تن روحم چقدر خسته است , كجاست آغوش روحت؟
تو هميشه با مني.
هر گاه كه من تو را باور كنم .
و اگر نخواهم باور كنم , گر چه روحم را در آغوش كشيده اي , در جستجوي گرمايت پريشانم.
و اگر نخواهم بشنوم , گر چه در گوشم زمزمه ميكني , در آرزوي صدايت ميمانم... "

( راستي اگه خدا بخواد تا چند روز ديگه host & domain من هم روبراه مي شه! شايد "کوير سرزمين عشق" رو اونجا ادامه بدم و شايد هم يه وبلاگ ديگه در کنار اين! )

2002-10-31T16:15:00.000-08:00

و با خونشان نوشتند : زنده باد مرگ!

مگر اين جوانان چه مي خواستند؟ در آن گوشه از کوير فرزندانش به دنبال چه بودند؟ حتي نتوانستند بگويند براي چه به خيابان آمده اند و ازجان و مالشان گذشته اند تا براي همّت و غيرتشان جشن سربلندي به پا کنند! دوربينها شکسته شد تا سندي براي مورّخان به جاي نماند , اما ندانستند که راوي تاريخ ، سند خود را از خون اين جوانان و سرچشمه ي زخمهايشان خواهد گرفت و برگي ديگر به دفتر قضاوت آيندگان خواهد افزود.
فردوس و دليرمردانش , فردوس و آرمانخواهانش , همه و همه جلوه گاهی است از غرور کوير .

يكي بود يكي نبود
زير گنبد كبود
لخت و عور تنگ غروب سه تا پري نشسه بود

زار و زار گريه مي كردن پريا
مث ابراي باهار گريه مي كردن پريا.
گيسشون قد كمون رنگ شبق
از كمون بلن ترك
از شبق مشكي ترك.

روبروشون تو افق شهر غلاماي اسير
پشتشون سرد و سيا قلعة افسانة پير.

از افق جيرينگ جيرينگ صداي زنجير ميومد
از عقب از توي برج نالة شبگير ميومد . . .

«ـ پريا! گشنه تونه؟
پريا! تشنه تونه؟
پريا! خسته شدين؟
مرغ پر بسته شدين؟
چيه اين هاي هاي تون
گريه تون واي واي تون؟»

پريا هيچي نگفتن، زار و زار گريه مي كردن پريا
مث ابراي باهار گريه مي كردن پريا . . .

«ـ پرياي نازنين
چه تونه زار مي زنين؟
توي اين صحراي دور
توي اين تنگ غروب
نمي گين برف مياد؟
نمي گين بارون مياد؟
نمي گين گرگه مياد مي خوردتون؟
نمي گين ديبه مياد يه لقمه خام مي كندتون؟
نمي ترسين پريا؟
نمياين به شهر ما؟

شهر ما صداش مياد، صداي زنجيراش مياد ـ

پريا! قد رشيدم ببينين
اسب سفيدم ببينين
اسب سفيد نقره نل
يال و دمش رنگ عسل،
مركب صرصر تك من!
آهوي آهن رگ من!
گردن و ساقش ببينين!
باد دماغش ببينين!

امشب تو شهر چراغونه
خونة ديبا داغونه
مردم ده مهمون مان
با دامب و دومب به شهر ميان
داريه و دمبك مي زنن
مي رقصن و مي رقصونن
غنچة خندون مي ريزن
نقل بيابون مي ريزن
هاي مي كشن
هوي مي كشن:
«ـ شهر جاي ما شد!
عيد مردماس، ديب گله داره
دنيا مال ماس، ديب گله داره
سفيدي پادشاس، ديب گله داره
سياهي رو سياس، ديب گله داره» . . .
پرياّ ديگه توك روز شيكسه
دراي قلعه بسه
اگه تا زوده بلن شين
سوار اسب من شين
مي رسيم به شهر مردم، ببينين: صداش مياد
جينگ و جينگ ريختن زنجير برده هاش مياد.

آره! زنجيراي گرون، حلقه به حلقه، لا به لا
مي ريزن ز دست و پا.
پوسيده ن، پاره ميشن،
ديبا بيچاره ميشن:
سر به جنگل بذارن، جنگلو خارزار مي بينن
سر به صحرا بذارن، كوير و نمك زار مي بينن

عوضش تو شهر ما . . . (آخ! نمي دونين پريا!)
در برجا وا مي شن! برده دارا رسوا مي شن
غلوما آزاد مي شن، ويرونه ها آباد مي شن
هر كي كه غصه داره
غمشو زمين ميذاره.
قالي ميشن حصيرا
آزاد مي شن اسيرا
اسيرا كينه دارن
داسشونو ور ميدارن
سيل مي شن: شرشرشر!
آتيش مي شن: گرگرگر!
تو قلب شب كه بد گله
آتيش بازي چه خوشگله!

آتيش! آتيش! ـ چه خوبه!
حالام تنگ غروبه
چيزي به شب نمونده
به سوز تب نمونده
به جستن و واجستن
تو حوض نقره جستن . . .

الان غلاما وايسادن كه مشعلارو وردارن
بزنن به جون شب، ظلمتو داغونش كنن
عمو زنجير بافو پالون بزنن وارد ميدونش كنن
به جائي كه شنگولش كنن
سكة يه پولش كنن.
دست همو بچسبن
دور يارو برقصن
«حمومك مورچه داره، بشين و پاش» در بيارن
«قفل و صندوقچه داره، بشين و پاشو» در بيارن

پريا! بسه ديگه هاي هاي تون
گريه تون، واي واي تون!» . . .

پريا هيچي نگفتن، زار و زار گريه مي كردن پريا
مث ابراي باهار گريه مي كردن پريا . . .

«ـ پرياي خط خطي
لخت و عريون، پاپتي!
شباي چله كوچيك
كه تو كرسي، چيك و چيك
تخمه مي شكستيم و بارون مي اومد صداش تو نودون مي اومد
بي بي جون قصه مي گف حرفاي سر بسه مي گف
قصة سبز پري زرد پري،
قصة سنگ صبور، بز روي بون،
قصة دختر شاه پريون! ـ
شمائين اون پريا!
اومدين دنياي ما
حالا هي حرص مي خورين، جوش مي خورين. غصةخاموش مي خورين كه
دنيامون خال خاليه، غصه و رنج خاليه؟

دنياي ما قصه نبود
پيغوم سر بسه نبود.

دنياي ما عيونه
هر كي مي خواد بدونه:

دنياي ما خار داره
بيابوناش مار داره
هر كي باهاش كار داره
دلش خبر دار داره!

دنياي ما بزرگه
پر از شغال و گرگه!

دنياي ما ـ هي، هي، هي!
عقب آتيش ـ لي، لي، لي!
آتيش مي خواي بالا ترك
تا كف پات ترك ترك . . .

دنياي ما هميشه
بخواهي نخواهي اينه!

خوب، پرياي قصه!
مرغاي پر شيكسه!
آبتون نبود، دونتون نبود، چائي و قليون تون نبود،
كي بتون گفت كه بياين دنياي ما، دنياي واويلاي ما
قلعة قصه تونو ول بكنين، كارتونو مشكل بكنين!»

پريا هيچي نگفتن. زار و زار گريه مي كردن پريا
مث ابراي باهار گريه مي كردن پريا.

دس زدم به شونه شون
كه كنم روونه شون ـ
پريا جيغ زدن، ويغ زدن، جادو بودن دود شدن، بالا رفتن تار شدن پائين اومدن
پود شدن، پير شدن گريه شدن. جوون شدن خنده شدن، خان شدن بنده
شدن، خروس سركنده شدن، ميوه شدن هسته شدن، انار سربسته شدن،
اميد شدن يأس شدن، ستارة نحس شدن . . .

وقتي ديدن ستاره
به من اثر نداره:
مي بينم و حاشا مي كنم، بازي رو تماشا مي كنم
هاج و واج و منگ نمي شم، از جادو سنگ نمي شم ـ
يكيش تنگ شراب شد
يكيش درياي آب شد
يكيش كوه شد و زق زد
تو آسمون تنق زد . . .

شرابه رو سر كشيدم
پاشنه رو ور كشيدم
زدم به دريا تر شدم، از اون ورش به در شدم
دويدم و دويدم
بالاي كوه رسيدم
اون ور كوه ساز مي زدن، همپاي آواز مي زدن:

«ـ دلنگ دلنگ! شاد شديم
از ستم آزاد شديم
خورشيد خانوم آفتاب كرد
كلي برنج تو آب كرد:

خورشيد خانوم! بفرمائين!
او اون بالا بياين پائين!

ما ظلمو نفله كرديم
آزادي رو قبله كرديم.

از وقتي خلق پاشد
زندگي مال ما شد.

از شادي سير نمي شيم
ديگه اسير نمي شيم

هاجستيم و واجستيم
تو حوض نقره جستيم
سيب طلا رو چيديم
به خونه مون رسيديم . . .»

بالا رفتن دوغ بود
قصة بي بيم دروغ بود،
پائين اومديم ماست بود
قصة ما راست بود:

قصة ما به سر رسيد
غلاغه به خونه ش نرسيد،
هاچين واچين
زنجير و ورچين!

2002-10-30T11:11:00.000-08:00

بستردنی است آنچه بنگاشته ایم , افکندنی است آنچه بفراشته ایم
سودا بده است آنچه پنداشته ایم , دردا که به هرزه عُمر بگذاشته ایم

ننوشتم چون ديدم آنکه مي نويسد ، من نيستم ؛ پاک کردم چون دانستم آنکه نوشته بود ، من بودم .
براي نوشتن عشقي لازم است ، عشق نوشتن! و آن عشق است که مي نويسد. پس اگر او نوشت من پاک ميکنم و چون من بنويسم عشق چه ميکند؟ کوير ديگر آن پسرک شيفته نيست که براي خود مي نوشت , آري بر هر خط از نوشته اش نگاه ها دوخته شده و بايد براي هر مطلبش ديگراني را مجسم کند. از اين هفته جمعه ها در اينجا خواهم نوشت و خوشحال مي شوم که کوير را لايق هم سفري در ديار انديشه بدانيد.

2002-10-23T10:25:00.000-07:00

چند روزيست که از بحث درباره ي شريعتي دور شده ام ,اما ديدم که بازگشت به ان و ادامه اش حداقل براي خودم مفيد خواهد بود, چونکه مجبور ميشوم براي نوشتن در اينجا بيشتر با او اشنا شوم و به دنبال مطالبش باشم , حال بدين منظور موضوعاتي را مطرح ميکنم تا به ان بينديشيد و خودم نيز پاسخش را خواهم نوشت:
- او ميگويد که نهضت رهايي بخش را بايد براي اسلام راه اندخت ,نه براي مسلمانها . اگر مسلمانان آزاد شوند و اسلام آزاد نشود , دوباره در دام ارتجاع مي افتد . اين مشابه نظريه ي اصلاح (در مقابل انقلاب) نيست؟
- دکتر بين حکومت اسلامي و حکومت مذهبي تضادي بنيادي قايل بود . آيا به نظر شما , دمکراسي با حکومتهاي ايدولوژيک قابل جمع است؟
- براي تداوم و تکامل راه دکتر شرريعتي چه بايد کرد؟

با وجود اينکه نظرات بازديدکنندگان " کوير سرزمين عشق " برايم بسيار بسيار مهم است, و حتي در تغيير رويه ان نيز موثر بوده , کمتر درباره ي انها در اينجا مينويسم , چون معتقدم که اگر در وادي پاسخ به نظرات در " کوير سرزمين عشق " وارد شوم , مشي نوشتن براي خود را گم خواهم نمود . اما در مطلب قبل و از ميان نظرات ارزنده ي شما ,سه مطلب بود که مرا وادار به تفکر و پاسخ نمود . در جواب پيام زيباي خواهرم سمن و محمد عزیز و سوال جناب رهگذر بايد بگويم :
اينکه من و شما معتقد باشيم يا نباشيم در ذات و فطرت آرمانخواهی ما هيچ چيز تغيير نميکند حتي اگر انرا انکار کنيم تنها بر فطرتمان سرپوش نهاده ايم . بياد آوريد چند سال پيش , ان هنگام که کودکي 4-5 ساله بوديم ,وقتي مغلوب درگيريهاي بچگانه مي شديم هميشه به دنبال فرياد رسي ميگشتيم تا او درس عبرتي به رقيب دهد! و حال همين تفکر کودکانه را که نشات گرفته از ذات آدميست در قالبي بزرگتر و به انساني کامل گسترش دهيد، او نيز هنگامي که مظلوم واقع ميشود به انتظار شخص ثالثي مي نشيند تا به جاي او داد خواهي کند. اما اگر روزي دادگاهي به ظلم (در معني عام ان) رسيدگي کند بايد اول مظلوم مجازات شود! به جرم مظلوم بودنش و اينکه اجازه ي ظلم را به ظالم داده . اگر مظلومي نبود و اگر بازيچه اي به دست ظالم نداده بود هيچگاه رنگ ظلم را نمي ديديم . پس به خود برگرديم , چرا در حالي که منتظر هستيم خود نيز نجنبيم؟ چرا باید هميشه مظلوم بودن را تجربه کنيم؟ بيايید از این لحظه خود به دنبال گرفتن حقمان باشيم . باري، اميد به يک حرکت انقلابي آرام بخش دردهاي کهنه ي ما ميشود , اما تا کجا؟ بهتر نيست براي نابودي بدیها و رسيدن به خوبيها از درون آلوده ي خودمان گندزدايي کنيم؟ و اندک اندک بکوشيم تا روزي که مهدي(عج) مي آيد به اين مقدار گرفتار ظلم نباشيم , چون ننگ مظلوميت را از دلهايمان زدوده ايم!

2002-10-22T02:28:00.000-07:00

"ز عالم ببرند تخم بدان
نشینند با کام دل بخردان"
(زراتشت نامه)

"اعتقاد به وجود يک قائم که در آخر دنيا بايد به نحوي خارق عادت و معجز آسا ظهور کند و دنيا را پس از اينکه پر از ظلم و جور شده از عدل و داد پر نمايد و پايه ي ايمان را مستهکم بسازد , در اغلب مذاهب حتي در مصر قديم نيز وجود داشته است . اين عقيد يکي از آرزوهاي مبهم و ديرين بشر است و عجبي نخواهد بود اگر مي بينيم در هر زمان انسان اميدوار به آينده ي بهتري بوده است , انسان نه تنها ميخواهد اميد زندگي جاودن در ماوراء دنياي مادي به خود بدهد بلکه مايل است منشاء کارهايي معجزآسا و خارق عادت نيز واقع شده , آرا و عقايد و تعصبهاي خود را بوسيله ي دخالت قواي زميني و آسماني مستحکم و به ديگران مدلل و ثابت بکند. عامل عمده ي اين عقيده ايمان است."
صادق هدايت

2002-10-19T13:57:00.000-07:00

مگه اين آقا رايان ميذاره آدم واسه خودش بنويسه! آخرش اسم منو لو داد!! آخ آخ حالا بايد کلي مطلب رو پاک کنم, کلي چيزم ننويسم. ولي از شوخي که بگذريم (مستقيم سمت چپ) آقای نعیم آبادی واقعا" مرد مهربونو دوست داشتني هستش , انساني فوق العاده مدير و با فکري بسيار بازو فعال. کسي که بدون هيچ چشم داشتي وقت و هزينه ميذاره تا جووناي شهرشو با هم يه جا جمع کنه , اونم جوونايي که همشون به نوعي قلم به دست گرفتنو دارن با کسايي که اکثرا" نميشناسن درد دل ميکنن. (و به گفته ي خودش تنها نقطه ي اشتراکمون اينه که توي يه محل هستيم و اگه هيچ نقطه ي اشتراک ديگه اي نداشته باشيم (چه از نظر فکري که از هر تفکري ميشه تو جمع ما نمونه هايي پيدا کرد و حتي گاهي از نظر اعتقادي و سياسي و .. باهم تضادم داريم!) همينکه ميتونيم يه جا جمع بشيم کافيه.)
همينجا بايد از انتخاب و اعتماد بلاگراي مشهدي که خجالتم دادن و من رو هم جزء اعضاي اين کميته انتخاب کردن تشکر کنم و اين قول رو بدم که تمام سعي خودمو ميکنم که بيشتر از اين شرمندشون نشم. همينطور از دوست خوبم حسام که زحمت پذيرايي ديروز از بلاگرا رو قبول کرده بود. (البته وبلاگش هنوز درست و حسابي راه نيفتاده , اخه قراره تمپليت اون رو هم من اماده کنم که متاسفانه هنوز اين فرصتو پيدا نکردم).

2002-10-17T11:45:00.000-07:00

امروز ادامه ي مقالات را نخواهم نوشت , و فقط اطلاعاتي درباره ي ان ارائه ميکنم. اين سخنراني تحت عنوان "پدر ,مادر ,ما متهميم " و در تاريخ 8 ابان 1350 توسط دکتر شريعتي ايراد شده و يکي از صريحترين و کاملترين اثار انتقادي او نسبت به انچه که خود "تشيع صفوي" مي ناميد ,مي باشد.(پدر, مادر , ما متهميم. به نقل از فهرست توصيفي اثار شريعتي نوشته ي دکتر قنوات).

حال به چند سوال از شريعتي که مربوط به امتحانات پاياني درس تاريخ تمدن است ,دقت کنيد تا تفاوت او را با ديگران حس کنيد:

1- تجدد يا تمدن
2- رابطه ي بين "اسيميلاسيون" و "اليناسيون" فرهنگي ؟
3- چه عامل يا عواملي را در تکوين تمدن در تاريخ بشر نيرومند تر ميدانيد؟
4- برجسته ترين موجهاي فکري در فلسفه و علم و هنر و جامعه انسان امروز
5- ژان ايزوله از شاهزاده اي نام ميبرد که سراپا در سلاح و طلا غرق است ,اما از دردي رنج ميبرد که درمان ندارد! او انسان اين عصر نيست؟
6- خبرنگاري در خانه ي يک فضانورد از کودکش ميپرسد :
پاپا کجاست؟ به کره ي مريخ رفته است .
کي بر ميگردد؟ عصر دوشنبه سوم اکتبر, ساعت هفت و بيست و يک دقيقه و چهل و پنج ثانيه
کو مامان؟ رفته دکان نانوايي نان بخرد
کي بر ميگردد؟ معلوم نيست
7- چين : کشور خون و شعر , سنت و انقلاب, گوشه گيري و جهانگرايي, عرفان و سياست, پارسايي و اقتصاد و بالاخره ناسيوناليسم در انترناسيوناليسم, يعني چه؟
8- ايا پس از لائو تسه شما منتظر کنفوسيوس هستيد؟
9- مالکيت و ماشين : دو پيچ تند بر سر راه تاريخ.

و يکي از دانشجويان شريعتي درباره ي نحوه ي تدريس و امتحانات وي ميگويد:

"دکتر با هدف مشخصي به بعضي سولات دانشجويان پاسخ ميداد و ان هدف اين بود که مي خواست خود دانشجو را به تفکر و تحقيق در مورد مسايل مختلف وادارد. دکتر سوالات امتحاني را مطرح ميکرد و خود کلاس را ترک ميکرد . پس از ساعتي بر ميگشت بعضي از دانشجويان چندين صفحه نوشته بودند و برخي حتي يک جمله هم ننوشته بودند .پس از گرفتن اوراق امتحاني به ما ميگفت به خانه که رفتيد فکر کنيد و پاسخ مناسب بيابيد . در درس فلسفه ي تاريخ ساعتها در مورد انتظار بحث کرده بود .يکي از سوالات امتحان اين بود : بشر امروز منتظر هيچ نيست مگر مترو ! از ين پرسش چه مي فهميد؟".("طرحي از يک زندگي",دکتر شريت رضوي ,ص 112)

2002-10-13T11:55:00.000-07:00

قبل از اينکه ادامه ي سخنان دکتر شريعتي را بنويسم ,می خواهم فقط احساسم را بگويم وقتيکه براي اولين بار آنرا می خواندم .باري، بار اول که خواندم او را زبان خاموش خود حس کردم و سخنانش را دردهاي سرکوب شده ي خويش يافتم , بارها خواستم به پدر و مادرم بگويم چرا نماز نميخوانم , چرا روزه نميگيرم , چرا سالهاست به پابوس آقا نرفتم و... اما واژه اي نمي يافتم و او چه زيبا از زبانم ميگفت و چه زيبا جوابم ميداد! بار دوم که خواندم ديگر او را و سخنش را از ذهني چون خود نيافتم , بلکه بالاتر از فکر ناقصم ديدمش و باز مانند بار اول با اشتياق خواندم ,و از ان نکته ها آموختم ,و هنوز هم هر بار که ميخوانم چيزي نو مييبم :

ادامه...

پدر! مادر! ما متهميم " قسمت 2 "

پدر، مادر! نماز تو يک نوع ورزش تکراری است بدون هيچ اثر اخلاقی و اصلاح عملی ...که صبح و ظهر و شب انجام میدهی اما نه معانی الفاظ و ارکانش را می دانی ، نه فلسفه حقيقی و هدف اساسی اش را می فهمی... تمامی نتيجه کار تو و آثار نماز تو اين است که پشت تو قوز درآورد و پيشانی صافت پينه بست و فرق من بی نماز با تو نمازگزار فقط اين است که من اين دو علامت تقوی را ندارم ! بيائيم واقعا با هم بررسی کنيم و ببينيم کداميک باخته ايم و کداميک برده ايم؟! تو میگويی: نماز خواندن با خدا سخن گفتن است . تصورش را بکن کسی با مخاطبی مشغول حرف زدن باشد ، اما خودش نفهمد که دارد چه میگويد؟ فقط تمام کوشش اين باشد که با دقت و وسواس مضحکی الفاظ و حروف را از مخارج اصليش صادر کند! اگر هنگام حرف زدن، “ص” را “س” تلفظ کند ، حرف زدنش غلط میشود ، اما اگر اصلا نفهميد چه حرفهايی ميزند و به مخاطبش چه میگويد ، “غلط نمیشود”!من در تمام تاريخ بشر شماها را ديدهام که با التماس و اصرار و اخلاص داريد از کسی چيزی يا چيزهايی طلب میکنيد اما نمیدانيد آنچه میخواهيد چيست ؟ اگر کسی ، روزی پنج بار و هر بار چند بار ، با مقدمات و تشريفات دقيق و حساس ، پيش شما بيايد و با حالتی ملتمسانه و عاجزانه و اصرار و زاری ، چيزی را از شما بخواهد و ببينيد که با وسواس عجيبی خواهش هميشگی خود را تلفظ میکند اما خودش نمیفهمد که چه درخواستی از شما دارد ، چه حالتی به شما دست میدهد ؟ شما به او چه میدهيد ؟ و وقتی متوجه شديد که اين کار برايش يک عادت شده و يا بعنوان وظيفه يا از ترس هم انجام میدهد ديگر چه میکنيد ؟ و چه بايد بکنيد ؟ گوشتان را پنبه نمیکنيد!؟ ...
و اين است “بنده مومن"! آنچه “عفت” و “تقوی” میگويند و اين است “مومن بنده" آنچه “بینظری” و “زهد” معنی میکنند . مرا در اين دنيای سوم و در برابر چشم های تيز خصم و پوزه دريده غرب غارتگر (که میبيند و میبلعد) به چه میخوانی ؟ کجايی پدر مومن من ، مادر مقدس من ، وای بر شما نمازگزارانی که سخت غافليد و از نماز نيز! در خيالتان خدای آسمان را نماز میبريد و در عمل ، بتهای قرن : خداوندان زمين را! بتهايی را که ديگر مجسمههای ساده و گنگ و عاجز عصر ابراهيم و سرزمين .محمد نيستند.
...
اما حج ؟
پدر، مادر، با شما به حج آمدم . ديدم چه میکنيد! ديدم که با يک جت بوئينگ ۷۰۷ به مکه آمديد ، وارد فرودگاه که شديد ، بعد ، آن کاتولوگ حج را در آورديد، با چندين اسم بزرگ پشت جلدش، از رويش اعمال و احکام حج را میخوانديد ، میبينم که به عنوان اولين کاری که حاجی بايد انجام بدهد نوشته: “وقتی که وارد میشوی و از شتر میخواهی پياده شوی ، اول پای راست را زمين بگذار"! داستان تو و مناسکت را و حجت را تا آخرش خواندم . اما دنبالت آمدم، ديدم رفتی به مدينه ، آنجا شروع کردی (رو در روی مسلمانهای ديگر) به زيارتنامه خواندن برای کسانی که میپرستی ، اما اصلا نمیشناسی کی هستند! فقط توی اين زيارتنامه فحش و لعن بود که با صدای بلند نثار معتقدات و احساسات اکثريت مسلمانی کردی که آنها هم مثل تو به زيارت پيغمبر آمده بودند! ... در مکه ، اين همه وسواس داشتی برای اينکه در موقع طواف ، نوک شانه چپت با خانه ،کعبه دقيقا محاذی باشد ، اگر يک ميليمتر انحراف پيدا کند همه چيز باطل میشود حتی بسياری از مردها شانه زنشان را میگيرند و به طرف خانه راست نگه میدارند که منحرف نشود و گويی حج يک عمل الکترونيکی و ماشينی پيچيدهای است که همه هوش و حواس بايد متوجه مسائل تکنيکی و فنی کار باشد و اگر يک کمی در فرم کار غفلت شود منفجر میشود! در صورتيکه باز میشنوم که خودتان میگوييد پيغمبر سوار بر شتر وارد مسجدالحرام شد و سواره طواف کرد! هميشه و همه جا ، تمام هوش و حواست سر همين فرماليتههای تکنولوژيک بود.

هزار تا سوال کردی که:"چه جور؟"يکبار نپرسيدی: “چرا؟" ...

در همين “سعی” میرفتم ، يکی از همسفرهای من که طبيبی دانشمند و هنرشناس و حساس بود ، میگفت “برای اولين بار احساس کردهام که چقدر در اين حج عمق وجود دارد، و اسلام اين همه دارای انديشه و معنی است و هرگز فکر نمیکردم مذهب اين همه فکر و فلسفه و عمق و فرهنگ داشته باشد” ، و به شدت تحت تاثير اين همه معنويت و اين همه احساس و اين همه انديشه و اين همه عمق تاثير و وزن مسئوليتی که حج بر سرشت و زندگی آدم آگاه میگذارد، قرار گرفته بود و از اين رو، بر روی هر نکتهای تامل بسيار ميکرد و از هر عملی میپرسيد و همه چيز را سرشار معنی و عمق و شعور میيافت . نزديک من سعی ميکرد و غرق انديشه و احساس بود و چون دقيق بود ، کتابی را ، از همانها که مخلوطی است از مناسک و دعا و زيارتنامه و غيره ، گشوده بود و آن چه را به سعی مربوط بود میخواند. ناگهان ، با شگفتی از من پرسيد: فلانی، اينجا يک ،چيزی نوشته نمیفهمم يعنی چه؟ پرسيدم: چه نوشته؟ گفت: نوشته است “در سعی چهارم روی پله چهارم صفا اگر بايستی ، اين ورد را بخوانی پولدار میشوی”! خجالت کشيدم که يک جوان روشنفکر دانشمند و حساس که معنی”ارزشهای انسانی” و “زيبايیهای روح" و "سرمايههای شعور و دانش” و هنر و ايمان و عشق را ميفهمد و اسلام و بويژه حج به تازگی اين همه برايش زيبايی و عمق و آبروی علمی پيدا کرده، با چنين چيزهايی که نياز پول پرستهای بیعرضه بدبخت و عاجز را برآورده میکند برخورد کند . برای توجيه ، گفتم: نه دکتر، اين حرفها را همين کتاب فروشها که اين کتابها را نزديک ، حج تاليف میکنند نوشتهاند، پشت جلد را نشانم داد و نام مولف را . پشتم لرزيد تنها جوابی که دادم اين بود! که راه افتادم و به سعیام ادامه دادم با ! چه سرعتی...، میگويم: اين دستور درست هم هست، راه پولدار شدن هم همين است!، اما آنجا، مومن خدا ، جای اين است که يک انسانی که در آن عشق ذوب میشود، و روحی که هيجان زده کار ابراهيم و قربانی اسماعيل و سعی هاجر تنها و مطرود ، و افروخته از خاطره پيغمبر و انديشه خدا و انسان و قيامت است ، به فکر اين بيفتد که در اينجا يک راهی پيدا کند که پولدار شود ؟ تو ای آقای نويسنده اين کتاب ، عالم ، خودت واقعا “از هيچکس پول نمیگيری ؟ ديگر هيچ کاری برای پولدار شدن نمیکنی ؟ فقط سالی يکبار روی همان پله چهارم کوه صفا میايستی و اين را میخوانی و پولدار میشوی ؟! چرا خودت پول نداری ؟ و !اگر داری مسلم است که از پله چهارم کوه صفا بدست نياوردهای . اصلا عالم عزيز! پله چهارم چی ؟ تپه صفا هم ديگر نيست ، جايش يک کريدور مدرن سبک ايتاليايی و امريکايی است ، حواست کجاست!؟ برای مردم بدبخت راهنمای حج مینويسی و خودت حج را نديدهای ؟ از روی کتابهای عصر بوق رونويسی میکنی ؟ امروز هواپيماهای چهار موتوره را حاجی ديگر سوار نمیشود که خيلی کهنه شده و از خط مکه افتاده و تو هنوز از شتر حرف میزنی و پله چهارم کوه صفا و بازار عطرفروشها و... آخر تو که مینويسی مثلا “فلان ورد را اگر در زير ناودان طلای کعبه بخوانی دشمنت ناگهان سوسک میشود! فلان دعا ترا پولدار ميکند و فلان سوره قرآن درد و مرض بيمارت را شفا میدهد” افراد ، بدستور تو ، به خيال دستور دين، میخوانند و اثر نمیبينند ، از اصل دين عقيدهشان بر میگردد و اصل کعبه و دعا و قرآن را . بیاثر میپندارند.
آری ، پدر، مادر ،
من از اين طريق میدانم که پول بدست نمی آيد ، ميدانم که دين ، ترا و امثال ترا وادار میکند که يا زندگی و پول را تحقير کنيد و ستايشگر فقر باشيد و آنرا فخر بشماريد ، که پيغمبر گفته: الفقر فخری ! و يا شما را دعوت میکند که برای پول دار شدن و سعادت و برخورداری مادی و خير و برکت اقتصادی ورد بخوانيد و ياآنرا با عجز و التماس و گريه و زاری از ضريح امامها و امامزاده هاتان بخواهيد! ولی من می بينم که در همان حال ثروت ترا و ذخائر و منابع ترا و جامعه ترا و همه دنيای اسلامی ترا میبرند!... چه میگويم ؟ اصلا بقدری سرت به خودت بند است که خبر هم نداری که چه خبر است ؟ اما من (که يک بیمذهبم) ميدانم که راه پولدار شدن خودم و جامعهام اين است که پولی را که داريم نگه داريم و ثروت خودمان را از دست دشمن بگيريم و برای ، پولدار شدن ، “علم ، تکنيک ، تجهيز انديشه و شعور و کار منطقی” لازم است ، نمیبينی که شما دعاخوانهای مومن فقير و عقب ماندهايد و آن بینمازهای کافر پيشرفته و صاحب همه نعمتهای زمين ؟ !

پدر، مادر !...
میپرسيدم: امام حسين کی بود ؟ و برای چه کشته شد ؟ میگفتی که: “خودش را فدای امت کرد." میپرسيدم:"فدای امت کرد” يعنی چه ؟ توضيح میدادی: يعنی اينکه خودش را آنجا به کشتن داد تا در روز قيامت از امت جدش شفاعت بکند ! ... پس اين امام حسين هم که خودش را ، زندگيش را ، خانوادهاش را ، همه چيز و همه کسش را به دم شمشير ستم و زور و جنايت داد و شهادت را انتخاب کرد، برای زندگی من و تو نبود؟! برای اينکه پيروانش از زير بار ظلم و ستم و بيعت دروغ و نظام جور خلاص بشوند نبود؟! و خلاصه برای آزادی مردم و بسط و احيای حق نبود؟! برای اين بود که ما اينجا گناه بکنيم و بعد بر او گريه بکنيم و درعوض روز قيامت از ما شفاعت کند؟! پس در دنيا بدرد ما نمیخورد ؟! ،آری بابا، مثل اينکه تمام کوششها اين بود، که هيچ جای دين به درد دنيا نخورد تمامش مصرفهای اخروی داشته باشد و اين چه موفقيتی برای دنياداران! و چه قرص خوابی برای دردمندان و دنيازدگان!
من، پدر، مادر، بدنبال قهرمانی هستم که در اين دنيا مرا نجات بدهد و در اين زندگی و سرنوشت محکوم و جهنمی فعلی ام از من شفاعت بکند. برای من و سرنوشت زار من چه نتيجه داشت اين کربلای تو ؟ تو بمن يک کتابی را نشان دادی که تازه در قم تاليف يافته و گفتی مطالب اساسی ، و مهم را نويسنده ای که خودش و اخويش متخصص انقلاب کربلايند ، اين جا نوشته من خواندم ، کتابی با نامی بزرک و با حجم زياد و قطر زياد ، اسمش هم “دفاع از حسين شهيد"!در اين کتاب نوشته بود : اين قيام حسينی خيلی ارزش داشته برای همه انسانها! نتيجههايش دو نوع است:1- نتيجههای معنوی ۲ -نتيجههای مادی .اما نتايج معنوی، بزرگترينش اين است که: اگر يک عده محقق جمع بشوند و فهرستی تهيه کنند از اسم تمامی زنها و مردهايی که بعلت گريه بر امام حسين ، در روز قيامت، همه گناهانشان بخشيده شده و به بهشت رفتهاند ، شمارش از ميليونها نفر تجاوز میکند . اين نتيجه معنوی انقلاب!! اما آثار ماديش از اين هم جالبتر است ، و لابد همه اقتصاد دانان و سرمايه داران غرب تعجب میکنند از اين همه نتايج اقتصادی قيام امام حسين! پيش خود گفتم قطعا اين قسمتش اين جهانی است و به کار زندگی اجتماعی میخورد و در توليد کالا ، بالا بردن سطح درآمد ملی و رفاه مادی و استخراج منابع توليدی جامعه شيعه نقش مهمی دارد و پيروان خويش را از فقر اقتصادی نجات میدهد وشيعيان را از سلسله جامعه های عقب مانده و دنيای سوم خارج میسازد ! نويسنده کشف خود را توضيح میدهد : اين همه زائری که هر سال از سبزوار و دهات قزوين و گناباد و يزد و کاشان و کردکوی و محمدآباد و ساير نقاط ميروند کربلا ، همه از ولايت خودشان يک مقدار اجناس محلی هم با خودشان ميبرند و آنجا ميفروشند ، از پول آن يک مقدار اجناس از کربلا سوغات ميخرند و بر میگردانند به ولايت خودشان، در اثر همين صادرات و واردات و نقل و انتقالات اقتصادی دائمی ، يک جريان مستمر مادی و مبادلات اقتصادی بوجود آمده بين کربلا و دهات و شهرستانهای ايران که در جهان بیسابقه است ... !
اين بود آخرين اثر تحقيقی و مفصلی که در باره بزرگترين حادثه و عاليترين مظهر عشق و تاريخ و افتخار مذهب تو من خواندم و توقع داری اين شاهکار علمی و تحليلی و فلسفی و اقتصادی و غيره را که از شهر قم شما زاييده شده و نيمی از کتاب تهمت و دروغ و جعل و بد زبانی و عقده گشايی های ناشی از کمبود همه چيز و افتراهای بيشرمانه و بیدليل و سند است... و نيمی ديگر تحقيقات خندهدار و روده بر علمی و انقلابی از اين نوع ، بخوانم و به حسين جدی بينديشم ؟! پدر! مادر! و آقای نصيحت گوی خوشفکر مذهبی ، که می گويی امثال اين کتابها انحرافی است و حقيقت اسلام اين نيست که اينها میگويند ! من يک دانشجوی علوم هستم ، يک استاد و مترجم و نويسنده در زمينههای ديگرم ، متخصص و مجتهد نيستم ، که بروم خودم حقايق و اسرار را از سرچشمههای اصلی تحقيق کنم ، من مهندسم طبيبم ، جامعهشناس يا اديب يا اقتصاد دانم ، اين کتاب و امثال اين ، کتاب مذهبی شما است، نويسندهاش لباس رسمی مذهبی دارد ، منبر ميرود ، مبلغ رسمی دين شما است ، وابسته به کانون علمی مذهب شما است ، توی کتابش هم چندين دست خط از علمای مشهور و روحانيون برجسته چاپ شده، يک نفر هم از دانشمندان شما کوچکترين انتقادی به او يا کتابش نکرده ! حالا من کجا بروم تحقيقات تاريخی و فلسفی و مذهبی پيچيده بکنم و من مهندس يا طبيب يا دانشجو به اين نتيجه برسم که اين حرفها با حقيقت اسلام اوليه سازگار نيست ! نتيجهای که علمای رسمی و مبلغين رسمی شما به آن نرسيدهاند ... ! تمام شد! آری ، تمام شد! به من حق نمیدهی پدر، مادر! حق نميدهی که اينها همه را کنار بريزم و بروم دنبال کار و زندگيم ، دنبال علم و فکر و فلسفه و ادبيات و هنر ؟... از من هم هنوز توقع داری مثل عوام کالانعام تا گفتی آن کتاب “ضاله” است ، نخوانيد ، آن شخص مضل است به حرفش گوش ندهيد ، رفتن به اين موسسه جايز نيست نرويد ، من هم بگويم: بچشم! نه پدر! خيالت را راحت کنم ، من از اين عاشورا و انقلاب و روضه و سينه و مصيبت و داد و بيداد و گريه و کربلای تو چيزی نفهميدم ، رها کردم! ای مادر! تو مرا ( که دختر جوانت بودم) بردی به يک مجمع دينی و تبليغی و اخلاقی ! در آنجا واعظ راجع به “شفاعت" صحبت میکرد ، و اثری که شخصيت و انقلاب حسين در سرنوشت بشريت دارد ، و به عنوان نمونه عينی ... فرمود:
))... دراين قسمت ماجرای زنی بدکاره بيان ميشود که در خانه همسايهاش روضهخوانیبوده و نذری میپختند و بعلتی او سر از آشپزخانه همسايه درآورده و میبيند آتش زير اجاقها کم سو شده و ديگران هم در طبقه بالا به حرفهای واعظ که مصيبت نامه امام حسين را ميخوانده گوش ميدهند ، و آن زن شروع ميکند به دميدن در آتش و بر اثر دود ناشی از آن از چشمانش اشک میآيد ، اما بعد از مرگ او ، خوابش را ميبينند که با شفاعت امام حسين به بهشت رفته و همان چند قطره آبی که در آن زمان ناخواسته از ديدگانش جاری شده باعث شفاعت از وی گشته لطيفی((
اين بود ، مادر، که از مذهب تو گريختم . همان شب که مرا به آن مجلس وعظ بردی ، و واعظت “شفاعت” را تعليم داد و سرگذشت آن زن بدکاره را برای ما حکايت کرد بر خود لرزيدم! ... همانجا ، در دل ، از دين تو و واعظ تو گريختم ، گريزی که همچنان ادامه دارد ، و همچون اسبی که ناگهان دهنه و افسار و پابند را ريخته باشد و رميده باشد ميگريزم و شما هم که در تعقيبم لنگان لنگان می آييد تا به خيال خود مرا دوباره بچنگ آوريد و رامم کنيد، ناشيانه دشنامم میدهيد و با خشم و هياهو و فريادهای وحشتزا میکشيد و گاه که قدم سست میکنم و به من نزديک میشويد، هنوز به چنگ نيامده شلاق ميکشيد و ميخواهيد افسار و دهنه و زين و ساق و بند و بار را يکجا بر من تحميل کنيد و اين است که نفرت و باز رم ... میبينم اين مذهب شما از طرفی اين همه سختگير و بیگذشت و خشن و متعصب است که کوچکترين لغزش را نه تنها نمیبخشد بلکه به علت آن ، همه فضيلتها و فداکاريهاو حتی از خودگذشتگی های تمام عمر يک شخص يا يک جمع را باطل و فاسد میشمارد و از طرف ديگر ، چنان گشاد باز و مشتی صفشود که: با يک ورد رو به قبله خواندن اگر گناهانت به اندازه کف درياها و ريگ بيابانها و ستاره آسمانها باشد يکهو میبخشد و ثواب چند تا شهيد هم بالاش! و بدست آوردن شفاعت هم چنان آسان می شود که پيغمبر اين دين ! میگويد: “هرگاه صلوات بفرستی بر من و بر پيغمبران قبل از من ، ما همه شفيعان تو خواهيم بود در روز قيامت”(مفاتيح ص ۹۶۷ جيبی) ... اينها است و خيلی چيزهای ديگر امثال اينها که تو بنام دين و بنام تشيع و بنام اين شخصيتهای بزرگ به ما تبليغ ميکنی و نشان میدهی و توی مغز خودت هست و اين مراسم و اعمالی که انجام میدهی برای من و هم نسل من ، برای انسان امروز ، که به دنبال عدالت میگردد ، و به دنبال آزادی و به دنبال مسئوليت انسانی میگردد، به دنبال حق انتخاب و سرنوشت و ساختن زندگی خودش میگردد و به دنبال ايمانی میگردد که در هر انسانی بوجود بياوريم ، خودش بتواند تقدير زمينی خودش و جامعهاش را بسازد ، چه داری که بگويی ؟ من نيز همچون نسل امروز ، همچون همه کسانی که در اين جستجوهايند، از تو بريدم و بدنبال اين انديشهها رفتم و مکتبهای بزرگ ، فيلسوفان بزرگ ، هنرمندان بزرگ نويسندگان بزرگ ، و سازندگان مکتبها و ايدئولوژيهای مبتنی بر جامعه شناسی و روانشناسی و فلسفه تاريخ و انسان شناسی را پيدا کردم ، تو چه داری در برابر آنها بمن بدهی ؟ برگردان من به همان سنتهای موروثی و به همان مراسم تقليدی . بی جهت و بی ثمر! امکان ندارد ...
* * *
خوب ، حالا ديگر نمیدانم چه صحبت کنم ، و به نمايندگی چه کسی صحبت کنم ! چون ديگر نه نماينده آن نسلم که تا کنون پيامشان را به شما گفتم، زيرا که با آنها هم عقيده نيستم ، و نه به نمايندگی قطب مذهبی و قشر مذهبی و شخصيتهای مذهبی و محافل مذهبی اين جامعه میتوانم حرف بزنم ، به اين جهت که مرا به نمايندگی خودشان قبول ندارند و بعنوان يک بلايی که آمده و خدا رفعش کند ، تلقی میکنند . اما حالا شما فقط قضاوت کنيد چه وضعی دارم ،میخواهم به همدرس خودم ، همکار خودم ، استاد خودم ، به هنرمندان و روشنفکران معتقدان به ايدئولوژيهای مختلف ، خوانندگان ترجمههای بسيار بزرگ و شاهکارهای فلسفه ، اومانيسم ، دمکراسی ، آزاديخواهی ، طرفداران عدالت و آنهايی که ،مسئوليت آزادی و نجات بشريت را حس ميکنند ، و در طبقه من هستند و دين ندارند ،و دين را عامل انحطاط توده میدانند بگويم : اسلام اين جور نيست ، من فقط يک عقيده علمی و مسئوليت انسانی است که رابطهام را با دين حفظ کرده والا، از دين نه ارتزاق ميکنم ، نه حيثيت میگيرم و نه موقعيت اجتماعی ، بلکه به خاطر عقايد مذهبیام به همه اينها صدمه میخورد ، ولی من به عنوان يک حقيقت (نه مصلحت شغلی و اجتماعی و اقتصادی) معتقد شده ام و مثل تو هم روشنفکرم، به آن هدفها و شعارهای تو هم معتقدم ، من هم دنبال اين هستم که تبعيض و ظلم را ريشهکن بکنيم ، آزادی انسانرا تامين بکنيم ، دنبال مذهبی هستم که فقر را و تضاد طبقاتی را براندازد ، به دنبال مذهبی هستم که به انسانها در همين دنيا نجات و آزادی دهد ، و دنبال مسئوليتی هستم که در همين جهان زندگی و فرهنگ و کمال برای همه فراهم آورد ، و دنبال مذهبی هستم که ترازوی عدالت را در جامعه امروز ، پيش از مرگ بر پا دارد ، و برای همين هم . هست که مسلمانم ، و برای همين هم هست که شيعهام يکی از دانشجويان من با لحن گوشه داری گفت: مذهب تشيعی را که تو اينجوری توجيه میکنی ، واقعا يک مذهب مترقی و انقلابی است؟ يا نه ، به مصلحت آنرا اين چنين توجيه میکنی؟ گفتم: چه مصلحتی؟... آنچه مرا به مذهب و تشيع میکشد يک حقيقت عقلی و انسانی است ، نه مصلحتی اجتماعی و شخصی ...! من، نه به عنوان يک شيعه موروثی و متعصب مذهبی، که بعنوان يک انتلکتوئل مسئول و متعهد اجتماعی ، روشنفکری مثل تو و با احساسات انسانی و آرزوهای مترقی ضد ارتجاعی و ضد طبقاتی که تو داری ، معتقد شدهام و از راه تحقيق علمی و تاريخی و با شناخت مکتب اسلام و تاريخ اسلام و آشنايی با اديان گذشته و ايدئولوژیهای جديد ، به اين واقعيت عينی رسيدهام که تشيع ، از نظر اعتقادی، مترقیترين تلقی از “مکتب اسلام” و، از نظر اجتماعی و سياسی، مترقیترين نهضت و مردمیترين جناح در “تاريخ اسلام” بوده است. من از خودت میپرسم ، هر مکتب انقلابی ، مکتب مردمی و مکتب آزادی خواهی که به آن معتقدی (اصول فلسفی و علمی و استراتژيکیاش هر چه هست کار ندارم) آيا اگر همه هدفها و شعارهايش را خلاصه کنی ، به اين دو اصل منحصر نيست که دو کار میخواهد بکند ؟ و همان مذهب تو هر چه هست (کلکتيويسم، ايدهآليسم ، ماترياليسم ديالکتيک ، اگزيستانسياليسم ، اومانيسم ، دمکراسی متعهد يا ليبراليسم انقلابی :ووو) غير از اين است که اين دو اصل را میخواهد جامه عمل بپوشاند؟! يکی نظام استثمار و تضاد طبقاتی و ظلم اجتماعی و تفرقه اجتماعی را تبديل بکند به نظام “برابری و عدالت ” و دوم جامعه را از حاکميت استبدادی و اشرافی رها کند و از يک رهبری انقلابی و انسانی پاک برخوردار سازد، يکی ، نظام طبقاتی ، جامعه را ميخواهد تغيير بدهد و يکی ، نظام حاکميت جامعه را . گفت : چرا ، گفتم : اما تو خيال میکنی اصول مذهبی شيعه بايد رياضت باشد ، عبادت باشد ندبه باشد و نوحه باشد؟! اينجوری نيست ، باور نمیتوانی بکنی که مذهب است وبنيادش دو اصل است و تمامی تشيع بر آن دو اصل استوار است : 1)عدل ۲) امامت . اين همان نيست که تو در مکتبهای ديگر میجويی ؟ و همان نيست که برای جامعه خويش و برای بشريت آرزو میکنی ؟ شيعه بر همين دو پايه استوار است ، اما چه کنم که اين دو اصل را از معنی خودش انداختند ، يعنی اسم آن را حفظ کردند و رسمش را نفی!!! اگر فريبکاران که اين دو را ، بیمعنی و بیاثر کردند ، بجای اينکه معنی اين دو را برداشتند ، اصلا لفظ آن را بر میداشتند و بجايش اصطلاح ديگری ، مثل تقيه و عبادت و رياضت و غيره را میگذاشتند ، من میتوانستم امروز خطاب به روشنفکران و خطاب به توده نيز فرياد بزنم که : نه! اصول شيعه اينها نيست ، عدل است و امامت است! اما بدبختی ما اين است که ، اين دو لفظ را گذاشتند ، اما ، معنی آن را مسخ کردند ، طوری که نه عدالتش به درد عدالت میخورد و نه امامتش بدرد امامت ، امامتش نصيب شاه عباس میشود و عدالتش بهره “ظلمه"! و آنچه پس از هزار سال جهاد و شکنجه و عشق و پايداری و گذراندن قرنهای سياه خلافت عرب و سلطنت مغول، دستگير توده محروم شيعه شد ، ظلم خان بود و جور خاقان، اين بار در لباس! “ محبت مولا علی “ ! همه چيز را مسخ کردهاند ، ظاهرش را نگه داشتهاند و معنی و روح و جهتش را عوض کردهاند و در جهت حفظ مصالح و منافع طبقاتی و سياسی و اقتصادی خودشان تغيير دادهاند ، اصطلاحات مذهبی را که هر کدام ظرفی هستند که يک فکر و يک عقيده را در خود دارند ، از محتوی خالی کردهاند ، پوک و پوچ و بیمغز و بیروح ساختهاند! و کاش خالی و بیمغز ميکردند ، نه به جای آن از مواد تخدير کننده خرافی و ضد اسلامی و ضد شيعی پر کردنند ، !توحيد را ، قرآن را ، نيايش را ، حج را ، شفاعت را ، قضا و قدر را ، توسل را انتضار موعود را ، و همه را بصورت الفاظی در آوردهاند مبهم ، خالی و يا مسخ شده و تخدير کننده و حتی درست ضد آنچه معنی دارد، و درست در عکس جهتی که نشان میدهد. تو برادر من، خواهر من ، همکار من، هم طبقه من، نويسنده، روشنفکر، دانشمند مترجم ، هنرمند ، سوسياليستت ، آزاديخواه ، جامعهگرا ، مترقی ، دوستدار عدالت و خواهان رهبری و برادری ، و آرزومند رهايی و رستگاری بشر ! آنچه تو از اين اصطلاحات ميفهمی ، آنچه بنام دين ، اسلام و تشيع می شناسی و میبينی ، همان اوراد و الفاظ و مفاهيم تخديری و تحريفی رايج است، همان تصويری است که دستهای غرض دشمن و جهل دوست از اين مکتب در ذهن پدرت ، مادرت و “محيطت” نقش کردهاند. اسلام اين نيست ، تشيع اين نيست ، خدا و معاد و امامت و عدالت و حج وووووو آن نيست که تو میبينی و آن نيست که تو میگويی و نفی میکنی . تو حق داری که نفی کنی ، اما سخن من اين است که آنچه را نفی میکنی حق نيست !خانمها و آقايان! میخواهم ، به اين برادر روشنفکرم ، خواهر روشنفکرم ، تحصيل کرده مترقی منطقی بيزار شده از مذهب بگويم : خداوندی را که تو میگويی واضع دينی است که بشريت را تخدير کند، از مسئوليت شخصی باز بدارد و انسانها را وادار کند که نذر کنند . و به او تملق بگويند ، خدای اسلام نيست توحيد تنها يک نظريه ماوراالطبيعی ايده آليستی نيست ، تنها به اين معنی که عقيده داشته باشيم “خدا در هستی يکی است و بيشتر نيست”، نيست . توحيد در عين حال ، يک جهان بينی است ، يک بينش “تاريخی” و “اجتماعی” و “بشری” است ، زير بنای وحدت هستی و “وحدت نژادی و طبقاتی” است ، نفی کننده شرک قومی و فکری و گروهی و انسانی است ! خدای اسلام دوستار “عزت” ، “علم” ، “آهن” ، “جهاد مسئوليت” ، “اراده انسانی” و “آزادی” و “ثروت” و “تمدن” و “تسلط انسان بر طبيعت” است ، انسان امانتدار او است ، حامل “روح او” ، “جانشين او در زمين” و" مسجود همه فرشتگان او” است” ...! آن خدا و دينی که من به آن معتقدم ، دين توجيه فقر نيست ، دينی است که فقر را همسايه ديوار به ديوار کفر میشمارد . ابوذر بزرگترين تربيت شده علی و پيغمبر اسلام است که ميگويد:"وقتی فقر از يک در وارد خانه میشود، دين از در ديگر بيرون میرود" ... می خواهم بگويم : اسلام من ، ... اسلام ابوذر است ، تشيع ابوذر! که با شعارش نه عليه نظام کفر بلکه نظام عثمان ، خلافت اسلام ، جامع و ناشر قرآن عليه او قيام ميکند و می جنگد!! آن تشيع است ، و شعارش ...

2002-10-12T13:57:00.000-07:00

و باز هم از بزرگ مرد کوير بشنويد :

پدر! مادر! ما متهميم” قسمت ۱”
ما متهميم !
خواهش ميکنم اگر در سخن تند من ، در انتقادهای زننده و تيز و صريح من ، تلخیيی وجود دارد ، اين تلخی را بر من ببخشيد، اگر معتقديد و میبينيد که در آن حقيقتی هست . زيرا مصلحت گويی خوشايند است و فريب دادن و دروغ بافتن و تاييد و تعريف کردن شيرين ، اما حقيقت تلخ است و بگذاريد بجای تخدير درد و کتمان بيماری و دل خوشکنکهای آرام کننده ، روی در روی اين بيمار بايستيم ، و ، تلخ و تند وراست و صاف ، بگوييم که:
"عقدههای سرطان در خونت ، در اعماق مغزت و دهليزهای قلبت رخنه کرده و سخت پيش رفته است ، فرصت کم است و فاجعه سنگين !”
...
به سخنم آنچنانچه قرآن میگويد گوش کنيد “: فبشر عبادالذين يستمعون القول فيتبعون احسنه” (مژده ده بندگانی را که به حرف گوش میکنند و بعد هرچه را درست تر يافتند تاييد میکنند و دنبالش را میگيرند) “اولئک الذين هديهم الله و اولئک هم اولواالالباب" (اينهايند آدمهايی که خدا به راهشان آورده و اينهايند که شعور دارند).
من آمدهام به نمايندگی- اين طبقه تحصيل کرده بیدين -نه تنها بیدين و بيگانه با دين شما ، بلکه بيزار از دين و عقدهدار نسبت به مذهب ، و فراری ، که به هر مکتبی ، به هر شعاری و به هر فلسفه ديگری متوسل میشود و پناه ميبرد ، از ترس مذهب شما- به نمايندگی از اينها ، به شما که مسسئول مذهب و ايمان خودتان و زمان خودتان ، خانواده خودتان و جامعه خودتان هستيد ، بگويم: برای چه طبقه من و گروه من از شما بيزار شده ، از شما بيگانه شده و شما با او بيگانه هستيد و نمی توانيد با هم يک کلمه سخن بگوييد؟ به مادرها بگويم که برای چه ،دختر شما نمیتواند با شما حرف بزند و شما هم نمیتوانيد با دخترتان حرف بزنيد...
و به پدرها بگويم که فرزند شما نه به عنوان يک فساد اخلاقی، بلکه با دلايل و علل فکری و اعتقادی، از شما فرار کرده و با شما بيگانه شده است. و همچنين بر سر شما بعنوان معتقدان امروز به اسلام و تشيع ، و بعنوان کسانيکه در عصر لامذهبی و بیايمانی در جهان ، ايمانتان را نگه داشتهايد و مدعی حفظ اعتقاد و عمل به دينتان هستيد ، بنابر اين مسئوليت شيعه بودن و مسلمان بودن و ديندار بودن داريد و به تصريح قرآن هم در راه نجات خود و هم خاندان و فرزندانتان بايد بکوشيد ، فرياد زنم که: "قوا انفسکم و اهليکم نارا "! ( خودتان را و اهلتان را از آتش نگاه داريد!). من آمدهام اتهامات گروهی را که پسر شما و دختر شما است (بعنوان نماينده آنها) بخود شما بگويم ، و اين نمايندگی را از من بپذيريد، برای اينکه من نه با آنها همفکر هستم که به نفع آنها و طبق عقايد آنها صحبت کنم ، و نه هم در گروه شما و در اين طبقه شما وابستگی دارم تا به مصلحت شما و اوضاع و احوال اينجا صحبت بکنم …
ای پدر من ، ای مادر من !
دين تو، مذهب تو و همه اعمالی که بنام دين و مذهب انجام ميدهی و همه عقايدی که بنام دين و مذهب داری ، همهاش بيهوده و زيانآور است!
...دين تو عبارت است از يک نيرويی که ترا از دنيا و از پيش از مرگ غافل میکند و همه دلهره و وسواس و ترس و کوشش و مسئوليت و تلاش ترا متوجه مرگ و بعداز مرگ میکند ، و من بعنوان جوان امروز ، روشنفکر امروز ، تحصيل کرده امروز ، به “پيش از مرگ” کار دارم ، و دين تو هيچ سخنی درباره پيش از مرگ بمن نگفته ، به تو هم ، نگفته ، تو هم نمیدانی تو میگويی: اين عقايد و اعمال دينی من به اين درد میخورد که جواب نکير و منکر را بدهم ، وقتی سرم را در گور ، برخشت و خاک لحد گذاشتم ، در آنجا فوائدش روشن میشود...،
میگويم راست است ، اما برای پيش از مرگ ( که ما در ذلت و فقر و نيازمندی جان میدهيم) دين تو چه دارد؟ هيچ چيز! تو در آتش میسوزی و مردم تو و هم نژادهای تو و مردم جهان و نوع انسان در آتش زندگی میسوزند و تو احساس گرما هم نمیکنی! و بعد شبها و روزها تمام گريه و اضطراب تو از تصور زبانه آتش قيامت و عذاب پس از مرگ است! و من ! آتشی که اکنون بر بشريت نازل شده و من و تو و او و همه در آن میسوزيم ، کار دارم و در جستجوی آنم که چه عاملی و چه آبی اين زبانه را اطفا میکند ؟ ...
اين دين فقط تو را بايد نجات بدهد، من دنبال دينی و ايمانی ميگردم که بشريت را نجات بدهد و حتی خود من هم فدايش بشوم . دينی که برای نجات جامعه بکوشد و"من" را قربانی “ما” کند. بابا ، مامان ، من با تو خيلی فرق دارم ، خدايی که تو و کسانی مثل تو میانديشند و میسازند خدايی است که مسئوليتهای ترا ، اراده ترا ، و همه وظيفههای انسانی ترا در اين دنيا و در جامعه و در برابر مردم تکفل میکند ، و تو با چاپلوسی و نذر و نياز به آن خدا ، خودت را از عواقب هر جرمی و جنايتی معاف میبينی! درست مثل زندگی اجتماعيت است که هر وقت کارت گير میکند ، حقه بازی میکنی . يک قانون مالياتی ، وضع میشود ، يک حکم قضايی و حقوقی از دادگستری برايت میآيد ، اين را میبينی آنرا میپزی ، تملق میگويی ، تلفن ميکنی ، رشوه میدهی، پول و پارتی فراهم میکنی واسطه میتراشی! “ در دينت هم همين کارها را ميکنی"...
هيچ قانونی ترا از پليدی و جنايت و حق کشی و مال مردم خوری و خيانت و قانون شکنی باز نمیدارد ، همچنين با توسل و شفاعت و جلب محبت و نظر يکی از مقربان و حاشيه نشينان سلطان کائنات دينت هم! ترا در دنيا ، از خطا و گناهی که خودت هم به آن معتقدی و ميدانی که دينت هم ترا از آنها بر حذر میکند باز نمیدارد !
باری پدر ، مادر! اين مسير دينی است که تو بمن نشان میدهی و من نمیخواهم که در اين دنيا زندانی بدبخت و اسير باشم، ميخواهم آزاد ، عزيز و سرافراز باشم، من کفری را خودت میگويی در اين دنيا آزادی و عزت و سعادت و بهشت میدهد، بر دين تو .که زندانی و اسارت و رنج و فقر را موجب میشود، و حتی توصيه میکند، ترجيح دادم . تو هی فحش بده ، نق بزن ، نفرين کن! ...
انصاف بده پدر ، مادر ، جهانبينی تو يک “جهانبينی شکمی” است! بشريت و اخلاق و اراده و مسئوليت و خير و شر و کار و فکر و سرنوشت و سرگذشت و جهاد و جنايت و خدمت و خيانت ووو و همه يعنی “کشک”! همه اينها به شکمهامان مربوط است. تعجب ميکنم که چرا از شهامت علی ستايش میکنی ؟ چرا بر شهادت حسين میگريی ؟ چرا از قساوت شمر خشمگينی ؟ اصلا قاتل حسين شمر است ؟ يا ... العياذبالله!! می بينی !اين دين تو سر از کجا در میآورد ؟ هم به ضرر خلق است و هم خدا ! فقط به درد شمر میخورد اين بود ، پدر ، که “ايمان شکمی” تو را رها کردم و اگزيستانسياليست شدم و معتقد شدم که من میتوانم سرنوشت خودم و جامعه خودم را بسازم ، به آن سارتری معتقدم که میگويد: "حتی کسی که از مادرش فلج بدنيا میآيد ، اگر قهرمان ورزش نشود خودش مسئول است !" ببين تا کجا اراده و آزادی انسان را نشان میدهد ؟! اين طرز فکر “ ساتر” مادی ! و لامذهب است و آن بينش توی معنوی و مذهبی!

دين “نه"!

تو دين “نه” به من دادی ، پدر ، مادر! من دختر تو بودم ، راههايی که بمن نشان دادی ، پيشنهادهايی که داشتی ، شکل زندگی و ارزشهای اخلاقیيی که به من ارائه کردی ، اين است: نرو،نکن،نبين،نگو،نفهم،احساس نکن،ننويس،نخوان،نه،نه،نه،..!
اينکه همهاش “نه” شد؟! من به دنبال دين “آری” هستم که به من نشان بدهد که چه بکن ، چه بخوان ، و چه بفهم! بقول يکی از نويسندگان: وای بحال دينی که “نه " در آن بيشتر است از “آری"! و از تو من يک “آری” نشنيدم !
پدر، مادر، بزرگتر... !
کتابی برای “نخواندن"! قرآنی که تو به آن معتقدی به چه کار ما ميآيد ؟ من نمیدانم در آن چه هست و تو خودت هم نمیدانی تويش چيست ! از اين جهت من کافر و توی مومن هر دومان همدرس هستيم، منتهی من به آن کار ندارم (چون کتابی که بدرد خواندن نخورد به چه درد میخورد؟) اما تو مرتب میچسبانيش به چشمت و سينهات ، به پهلويت ، به قنداق بچهات و به بازوی داداشت و به بالش مريضت ، تا آن جا که من ديدهام ، اين کتاب برای تو فقط مصرفش هميشه اين بوده که: وقتی که از خانهات بيرون میآيی، چند جمله از آنرا بقفل در خانهات پف میکنی! من يک قفل فنی و محکم میخرم که اصلا احتياج به پف نداشته باشد، با تکنيک بسته شود نه با پف! تو برای سلامت و مصونيت جملههايی از آنرا دور خودت پف ميکنی، يا نسخههايی از آن را به آستر جليقهات میدوزی يا بگردن خودت يا گاوت میآويزی! من میروم واکسن میزنم و ! از دکتر متخصص نسخه دوا میگيرم ، بنابر اين به “قرآن تو” نيازی ندارم! تو با آن “استخاره” میکنی و به جای “انتخاب” و “تصميم" ،"عمل” و “قضاوت” و فهميدن” و “انديشيدن"...(که کار انسان و ارزش امتياز انسان است)، با کتاب يک نوع شير يا خط بازی میکنی و لاتاری و بختآزمايی میکنی ، من (فرزند تو) با اينکه به وحی عقيده ندارم ، حاضر نيستم به قرآن تا اين حد اهانت کنم ، به هر حال اين يک “کتاب” است، با آن بازی نمیکنم ، به عقل هم اهانت نمیکنم، من بکمک علم و پرورش ذهن و آگاهی و شعور و تحقيق و مشورت و مراجعه به افراد مطلع و متخصص، عقلم را بکار میاندازم، منطقی میانديشم، اگر هم روزی معتقد شدم که قرآن تو “کتاب هدايت” است ، آنرا “می خوانم” تا با انديشيدن و فهميدن نوشتههای آن ، راه خوب و بد و متوسط را در زندگی پيدا کنم، نه با استخاره!
چشمهايم را باز میکنم و متنش را میگشايم و به دنبال مطلبی میگردم تا ببينم که چه گفته است ، نه اينکه چشمهايم را ببندم و شانسی و تصادفی لايش را باز کنم و و جمله يا کلمه اول بالای صفحه راست را تماشا کنم که چه نوشته است ؟ و بعد طبق آن در کار خودم تصميم بگيرم و در باره مسالهای يا شخصی قضاوت کنم!
پدر جان ، من يک دانشجويم ، اگر کسی با جزوه درسیام چنين بازيهايی کند اوقاتم تلخ میشود! پس اگرمن کتابی را که به درد خواندن نمیخورد (ولو نويسندهاش به قول تو خود خدا باشد) رها کردم و به جای آن کتابهايی را گرفتم که به درد خواندن میخورد ، اوقاتت تلخ نشود ! ...
پدر، مادر! نماز تو يک نوع ورزش تکراری است بدون هيچ اثر اخلاقی و اصلاح عملی ،که صبح و ظهر و شب انجام میدهی اما نه معانی الفاظ و ارکانش را میدانی نه فلسفه حقيقی و هدف اساسیاش را میفهمی…

ادامه دارد....

2002-10-10T09:30:00.000-07:00

نميدانم چه سنخيتي بين اين کوير بي نشان و کوير جاودان شريعتي در نظر لطف بينندگان اين صفحه جلوه ميکند,اما چون خود نيز ارادتي خاص نسبت به بزرگ مرد کوير ,دکتر علي شريعتي دارم ,پس گوشه هايي از نوشته هاي پر دردش را در اين زمين خشک انديشه خواهم نوشت .
به دنبال مطلبي که در پرشن بلاگ و تحت عنوان " کوير در نگاه يک عاشق " نوشتم ,اينک از استاد قلم ,که زاده ي سوم آذر ماه هزار و سيصدو دوازده در کرانه ي کوير سبزوار(کاهک) است و در مزينان رشد کرده و خود را از هر جهت وابسطه به اين خطه از کوير ميداند ("طرحي از يک زندگي",دکتر شريعت رضوي ,ص 3) جملات ماندگار ديگري را مي نگارم:

" او بود که به من آموخت :
دوست داشتن برتر از عشق است ...!
عشق يک جوشش کور است و پيوندي از سر نابينايي . اما دوست داشتن پيوندي است خودآگاه و از روي بصيرت روشن و زلال . عشق بيشتر از غريزه آب مي خورد و هرچه از غريزه سر زند بي ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع مي کند و تا هرجا که يک روح ارتفاع دارد ، دوست داشتن نيز همگام با آن اوج مي يابد.
عشق در غالب دلها ، در شکلها و رنگهاي تقريبا مشابهي ، متجلي مي شود و داراي صفات و حالات و مظاهر مشترکي است ، اما دوست داشتن در ،هر روحي جلوهاي خاص خويش را دارد و از روح رنگ ميگيرد و چون روحها برخلاف غريزه ها ، هر کدام رنگي و ارتفاغي و بعدي و طعم و عطري ويژه . خويش دارد ، مي توان گفت که به شماره هر روحي ، دوست داشتني هست. عشق با شناسنامه بي ارتباط نيست و گذر فصلها و عبور سالها بر آن اثر مي گذارد ، اما دوست داشتن در وراي سن و زمان و مزاج زندگي ميکند و بر آشيانه بلندش ، روز روزگار را دستي نيست ...
عشق در هر رنگي و سطحي ، با زيبايي محسوس ، در نهان يا آشکار، رابطه دارد . چنانچه شوپنهاور مي گويد :" شما بيست سال بر سن معشوقتان بيافزاييد ، آنگاه تاثير مستقيم آن را بر احساستان مطالعه کنيد! ".
اما دوست داشتن چنان در روح غرق است و گيج و جذب زيباييهاي روح که زيباييهاي محسوس را به گونه اي ديگر مي بيند. عشق طوفاني و متلاطم و بوقلمون صفت است ، اما دوست داشتن آرام و استوار و پر وقار و سرشار از نجابت .
عشق با دوري و نزديکي در نوسان است . اگر دوري به طول انجامد ضعيف مي شود ، اگر تمام دوام يابد به ابتذال ميکشد . و ، تنها با بيم و اميد و تزلزل و اضطراب و " ديدار و پرهيز " ، زنده و نيرومند ميماند.
اما دوست داشتن با اين حالات ناآشنا است . دنيايش دنياي ديگري است عشق جوششي يک جانبه است . به معشوق نميانديشد که کيست ؟!" يک خودجوشي ذاتي " است ، و از اين رو هميشه اشتباه مي کند و در انتخاب بسختي مي لغزد و يا همواره يک جانبه مي ماند و گاه ، ميان دو بيگانه ناهمانند ، عشقي جرقه مي زند و چون در تاريکي است و يکديگر ، را نمي بينند ، پس از انفجار اين صاعقه است که در پرتو روشنايي آن چهره يکديگر را مي توانند ديد و در اينجاست که گاه ، پس از جرقه زدن عشق ، عاشق و معشوق که در چهره هم مي نگرند ، احساس مي کنند که همديگر را نمي شناسند و بيگانگي و ناآشنايي پي از عشق - که درد کوچکي نيست - فراوان است.
اما دوست داشتن در روشنايي ريشه مي بندد و در زير نور سبز ميشود و ، رشد ميکند وازاين رو است که همواره پس از آشنايي پديد مي آيد در حقيقت ، در آغاز دو روح خطوط آشنايي را در سيما و نگاه يکديگر ، ميخوانند، و پس از " آشنا شدن " است که خودماني مي شوند ، - دو روح نه دونفر، که ممکن است دو نفر با هم در عين رو در بايستي ها، احساس خودماني بودن کنند و اين حالت بقدري ظريف و فرار است که بسادگي از زير دست احساس و فهم مي گريزد - و سپس طعم خويشاوندي و بوي خويشاوندي گرماي خويشاوندي از سخن و رفتار و آهنگ کلام يکديگري احساس مي شود و از اين منزل است که ناگهان ، خود بخود ، دو همسفر بچشم مي بينند که به پهن دشت بي کرانه مهرباني رسيده اند و آسمان صاف و بي لک دوست داشتن بر بالاي سرشان خيمه گسترده است و افقهاي روشن و پاک و صميمي" ايمان " در برابرشان باز مي شود و نسيمي نرم و لطيف - همچون يک معبد متروک که در محراب پنهاني آن ، خيال راهبي بزرگ نقش بر زمين شده و زمزمه دردآلود نيايشش ، منارره تنها و غريب آن را به لرزه مي آورد- هر لحظه پيام الهام هاي تازه آسمانهاي ديگر را بهمراه دارد و خود را، به مهر و عشوهاي بازيگر و شيرين و شوخ ، هر لحظه ، بر سر و روي اين دو ميزند.
عشق ، جنون است و جنون چيزي جز خرابي و پريشاني " فهميدن " و" انديشيدن " نيست . اما دوست داشتن ، در اوج معراجش ، از سر حد عقل فراتر مي رود و فهميدن و انديشيدن را نيز از زمين ميکند و با خود به قله بلند اشراق ميبرد.
عشق زيباييهاي دلخواه را در دوست ميآفريند و دوست داشتن زيباييهاي دلخواه را در " دوست " ميبيند و مي يابد.
عشق يک فريب بزرگ و قوي است و دوست داشتن يک صداقت راستين و صميمي ، بي انتها و مطلق .
عشق در دريا غرق شدن است و دوست داشتن در دريا شنا کردن.
عشق بينايي را ميگيرد و دوست داشتن ميدهد ... "

(دکتر علي شريعتي)

2002-10-10T08:59:00.000-07:00

عليرضا, بابا اين بچه ها ديوونم کردن بس که سربه سرم گذاشتن ,به جون خودم بوف کور پسره ,باور ندارين برين تو بلاگش خودتون ميفهمين.عجبا اخه کي مياد تو بلاگ ميپرسه که کي هستی زنگ بزنم !!!!

2002-10-08T11:17:00.000-07:00

وقتي که امروز استادم اينجوري داشت تشکر ميکرد , از خودم بدم اومد ,با هر مرسي ممنونش تو دلم صد تا بدو بيراه به خودم ميگفتم .داشت واسه يه مشت دروغ اينهمه تشکر ميکرد؟!
يه روز نشستم 35 صفحه دروغ نوشتم ,از Flash,ActionScript گرفته تا SSL,JavaScript.VbScript,ASP,... شَبش بردم شرکت مهرو امضا کردمو امروز مثلا کاراموزي تابستونمو تحويل دادم ! براي پر کردن فرماي کاراموزي هر روز يه صفحه طراحي کرده بودم و حدود 15 تا سايت در دست ساخت و 6 تا سايت رو اينترنت معرفي کردم! اخه نميدونم اين جناب استاد با خودش نميگه اينا که ياد گرفتن هر کدومش چند ماه وقت لازمه حالا من توي 48 روز چه جوري اينهمه چرت و پرت نوشتم ؟؟ اما جالبه که همچين باورش شده بود که حتی از من مثه بقيه نخواست تا يه روز برم کارام رو توضيح بدم ! شايد بخاطر سابقه ي ذهني بود که فکر ميکرد از من داره , 3 ترم استادم بود و توي درسايي که باهاش داشتم هر ترم نمره ي اولش بودم حالا باور نميکرد که اونهمه دروغ تحويلش بدم, اونم با کلي روغن پياز!! فکر ميکنم ديگه کارم از CD سوخته و ديسکت خالي تحويل دادن به جاي پروژه گذشته باشه, نوبت دروغ تحويل دادنه.

"

( شايد بد نباشه اين متن رو که يادگار اون فرشته ی زيباست اينجا بنويسم : )
دنيا ميگذرد , پر نيرنگ. و من ميشکيبم ,پر گداز. و هر کس به فکر خويش است; فکر فريب دادن و فريب نخوردن. و کهکشان , آبستن سياره هاي رنگارنگ و جغرافياي گوناگون. و زمين , اين جنين نا مشروع خورشيد و ماه, در تکامل است. تکامل زيباييها و زشتيها . و خورشيد و ماه از رابطه ي خويش پشيمانند و از فرط رسوايي , هر يک نيمي از شبانه روز را در چاه مغرب و مشرق پنهان ميشوند. زيباييها معصومند و ارام , کم نطفه و کم دودمان و زشتيها در نهايت بي پروايي, پيوسته انعقاد نطفه هاي حرام را جشن ميگيرند و بر دودمان خويش ميافزايند و زيباييهاي معصوم را در خلوت پر فريب به اغوش دختران پر افسون ناپاک مي افکنند. و من ميترسم روزي سر از بستر زشتيها در اورم که از زيباييها جز معدودي بر زمين نمانده باشد. چه ميشود کرد؟ اين خواست خداوند است و ستيز با آن , ستيز با زيباييست !

"

(عاقل نيستم اگه اين شعراي قشنگت ,متناي قشنگت و حرفاي پر معنيت ديوونم نکنه! دوستت دارم مهسا.)

2002-10-06T14:01:00.000-07:00

امروز ميخام چندتا وبلاگ رو که خيلي دوسشون دارم معرفي کنم ,اوليش وبلاگيه که چند روز پيش پيداش کردم و وقتي خوندمش بارها بغضم گرفت و بارها سيل اشک راه اين چند روزشو پيدا کرد و تصوير سياه خنده رو روي لباي خشک کويريم ماتِ مات کرد.با اين نوشته گريه کردم ولي نه براي نوشته هاش ، براي اون حسّي که اونارو نوشته بود و براي اون دلي که هرگز نميخاستم ازش صداي زشت تنها.. تنها...تنها رو بشنوم.
آدرسشو نميگم تا فقط چشماي ملتمس من شعراي قشنگشو بخونه و فقط مال من باشن.بلاگي که با دردي نوشته شد که من حسّش کردم و روزي نوشته شد که من چشمامو بسته بودم . وقتي مينوشت من کنارش بودم اما نبودم! با من بود اما تنها ,با من بود اما غمگين ,با من بود اما ....
نميدونم چرا ديگه ننوشتي ,شايد داري يه جاي ديگه مينويسي ؟ اگه شده تک تک وبلاگا رو بگردم اين کارو ميکنم تا پيدات کنم .
همدردم ميدونم چه حسي داشتي ,شايد حالا بتونم درکش کنم.

"اون که هر چي ابر دنياست خونه داره تو چشاش
اون که ناچار بخنده اما گريست خنده هاش
اون که تو شهرش غريب با يه عالم آشنا
هيچ کدوم باور نکردن ,غربت تلخ صداشو
اون منم , اون منم , اون منم
بغضمو تو گلوم ميشکنم
ديروزه من مثل امروز , مثل فرداست
هر روز دستام سرد و تنهاست
ديروز...امروز...فردا...
خيلي سخته اين تنهايي,بي فردايي,
تنها موندن, تنها خوندن,
تنها...تنها...تنها...
اون که خيلي قصه داره رو لباي بي صداش
مونده فريادش تو سينه در نمياد از لباش
قدر يک دنيا کتاب , با يه عالم گفتني
هر کدوم از قصه هاش و هر کدوم از غصه هاش
اون منم , اون منم , اون منم
بغضمو تو گلوم ميشکنم ...

---------------------------------

خدايا ديده اي بينا به من ده
سري پر شور و بي پروا به من ده
کويرم, دستم از هر چيز خاليست
دلي سرشار چون دريا به من ده"

و دومين بلاگ جاييه که اون فرشته ي زيبا معرفي کرد و من اون شب account ام تموم شدو نتونستم ببينم تا ينکه وقتي امروز داشتم pmهاي پر از عشقو آرزومو ميخوندم دوباره اين آدرسو ديدم و رفتم تا ببينم اين کجاست که مورد پسندِ فرشته ي آسموني من قرار گرفته,و واقعا شوکه شدم وقتي خوندمش ,چقدر زيبا ,چقدر شيوا ,چقدر با روح ,و چقدر خاطره انگيز :

"گرمی آغوشت را نچشيده ام، بوسه ات لبهايم را به گرمی آفتاب سوزان کويری نرسانده است و حتی
انگشتانت با دستانم به هم آغوشی نرسيده اند. پس اين چه حسی است که نمی گذارد از يادم بروی؟
فرياد کشيده ای، بی اعتنايی کرده ای، هزار حرف تلخ بر زبان آورده ای اما باز هم چيزی درونم گرمم می کند که برف
سرد بی مهری ات را آب کند و من هر روز بيشتر بی تاب ات شوم. "

2002-10-04T05:42:00.000-07:00

اي عشق دست به سرم کن, پي شهر در به درم کن, با جنون همسفرم کن...

چند ماهه پيش براي کامل کردن يه مقاله درباره ي Fuzzy Shortest Pathرفتم از پرفسور لوکس کمک بگيرم, تويه کنفرانس پيداش کردم ."هوس ربات". يعني حتي ربات هم داري احساس شده؟ تنها سوالي که بعد از تموم شدن کنفرانس برام پيش اومد اين بود "اگه اين ربات احساساتي عاشق شد , ديگه مسخّر خالقش نيست که! پس اينهمه زحمت چي ميشه؟ ".
اره جوابش خيلي راحته, حافظه اي رو که خودمون ساختيم دوباره resetميکنيم. اما حافظه ي آدمِ عاشقو کي reset ميکنه؟
ديشب که اين لعنتي رو خاموش کردم, روی صفحه ي سياه مونيتورش يه عکس دربو داغون ديدم ,چقدر آشنا بود! نخاستم بفهمم کيه! ولي اون باهام حرف ميزد, درددل ميکرد, منم موندم که داستان عشقشو گفت, اخر قصه که بود بهش گفتم :
اخه به چيه تو؟ بچه مايه داري؟ خوش تيپي؟ خوش اخلاقي؟ با مرامي؟ خوب حرف ميزني؟ اصلن بلدي فکر کني؟ چرا بهش حق نميدي, اين حقش بود که بره! مگه حق انتخاب نداشت؟ هر رفتني حقه, چرا نميخاي باور کني که داره از يه حقش استفاده ميکنه؟ چرا وقتي ديدي دستش تو دست يکي ديگه بود, صداش تو گوش يکي ديگه بود, بازم رفتي دنبالش؟ اين بار چندم بود که ميرفتي دنبالش؟ مگه هنوز خودتو نشناختي؟ خداي خودتو نميشناسي؟ خدايي که اگه هيچو بهت داده, همه چيتو ازت گرفته, اونم ازت گرفت مثه بقيه! مگه با همه ی اونايي که نداري کنار نيومدي؟
چرا داري به چيزي که مال تو نيست, حق تو نيست فکر ميکني؟ ميدوني لايق نبودي, پس دنبال چي داري ميگردي؟
اما پسره عاشق بود, چشم براه , منتظر , ديوانه! همش ميگفت : تو خدايي, تو ناخديي, تو بيصدا و با صدايي, تو کجايي؟
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

نفسم در نميآد جمعه ها سر نمياد / كاش مي بستم چشامو اين ازم بر نميآد
عمر جمعه به هزار سال مي رسه / جمعه ها غم ديگه بيداد مي كنه
آدم از دست خودش خسته مي شه / با لب هاي بسته فرياد مي كنه
جمعه وقت رفتنه موسم دل كندنه / خنجر از پشت مي زنه اون كه همراه منه

2002-10-01T16:38:00.000-07:00

گل به صحرا آمده يارا کجايي ؟

پس چرا سوي دهِ بالا نيايي

آتش عشقت به جانم

شعله خيزد از دلم از استخوانم

نازنين ديوانه ام ديوانه ي تو

مستم از چشم تو از پيمانه ي تو

من ز عشقت بيقرارم

آرزويي جز تو اندر سر ندارم

يک نفس با من نشين اي يار ديرين

قصه اي در سينه دارم تلخ و شيرين

اي غمت اب و گل من

مهربوني با همه، جز با دل من

ميشود آيا که روزي باز گردي

باز گردي با دلم دمساز گردي

بيوفا دادي به بادم

کي رود اي نازنين جورت ز يادم

Vielen dank meine mutter.
Sie will zurückkommen.
Ich hoffe und warte auf MAHSA.

2002-09-29T07:04:00.000-07:00

هواي خانه چه دلگير ميشود گاهي / از اين زمانه دلم سير ميشود گاهي

ديشب دلم بدجوري هواشو کرده بود , خيلي دمق بودم , چند بار اومدم براش offگذاشتم , اما مثه اين يه هفته هيچ جوابي نداشتم . خواستم بهش تلفن بزنم , رفتم گوشي رو برداشتم , دستمو که بردم تا شماره بگيرم , نميدونستم چه شماره اي رو بايد بگيرم . اومدم براش نامه بنويسم يه قلم و يه ورق سفيد برداشتم مثه اون وقتا که قبل از ميل زدن خدا صفحه مينوشتم و بعد تايپ ميکردم , يه نامه نوشتم و گذاشتم تو پاکت , اما آدرسشو چي بنويسم؟ نميدونم! :

پاکت بي تمبر و تاريخ
نامه ي بي اسم و امضا
کوچه ي دلواپسيها
برسه بدست مهسا

با سلام خدمت مهسا
ظاهرا که دوري ما
اِنقدام بد نيست که ميگم
راضييي؟ الحمدالله!

يادم دادي که اينجا
ديگه عشق رو باور نکنم
از غم ويروني تو
روزي صد دفه بميرم

يادم دادي که ياد
سوختن خونم بيفتم
خواب نبود هرچي که ديدم ؟
باد نبود هرچي شنفتم ؟

راستي چند وقت نرفتم
بي غم غزل سر کار!!! (1)
روزگارت که بدک نيست؟
شکر دوريم ,گرم ِ بازار؟

قلم و دفتر عشقم
توي گنجه کنج ديوار
عکس مهسا روي طاغچه
غزلاش گوشه ي هاردم

توي نامه هات ميگفتي
بي چراغ ِ دل مهسا
برات سبد سبد دل بود که دادم
جنس ساده, طرح ساده

ديگه دلي نبردي اونجا
با اون صداي نازت ؟

راستي اونجا لفظ عشق
يه سالش کرايه چنده ؟؟؟

کاش می دونست چقدر دوسش دارم.

2002-09-28T11:36:00.000-07:00

سمن چه زيبا عشق را توصيف کرده :

" .....
يك قصه بيش نيست غم عشق واين عجب
كز هر زبان كه مي شنوم نامكرّر است
اما نظر من درباره زيباترين و پيچيده ترين كلمه:
عشقي كه تغيير كنه يا دستخوش نابودي بشه،عشق نيست.عشق بايد ثابت و پايدار باشه.در مقابل طوفانها ايستادگي كنه و هرگز تكون نخوره.
عشق حكم يه ستاره رو داره براي كشتيهايي كه مسير رو گم كردند و سرگردونند.
ممكنه به مقام عشق رسيد اما به ارزش اون نميشه پي برد.
عشق با گذشت ساعتها وهفته ها تغيير نمي كنه و تا پايان عمر جاويد ميمونه.
عشق مثل آتش است،به هرجا كه برسه ميسوزونه و اونو همرنگ خودش مي كنه.
عشق به تازگي يك گل سرخه كه تازه روييده شده.
عشق يعني وقتي يار رو مي بيني ، قلبت هر لحظه به طپش دربياد.
وبالاخره اگه خواهان عشق هستي، يك كلام هست كه بايد در دل خودت از هر كلامي عزيزترباشه و يك طپش دل هست كه بايد از هر طپشي بيشتر به اون گوش بدي.
خوب حالا فكر ميكنين كه عاشقيد يا نه؟در ضمن يه نكته را فراموش نكنين كه داستان عشق انسان،مقدمه عشق به هستي بخش است.
سخن عشق نه آنست كه آيد به زبان
ساقيا مي ده و كوتاه كن اين گفت و شنود
عاشق باشيد. "

2002-09-28T11:33:00.000-07:00

مسعود غلامی نويسنده قسمت اينترنت روزنامه نوروز که در مدت کوتاه زندگی مطبوعاتی خود در آن روزنامه چه بسيار دلها و چه بسيار انديشه ها را بخود جذب کرده بود ؛ اينک دوشنبه ها مهمان ذهنهای مشتاقمان خواهد بود؛ مسعود جان هر دوشنبه پذيرايمان باش.

2002-09-27T09:05:00.000-07:00

وقتي ميگن به آدم , دنيا فقط دو روزه , آدم دلش ميسوزه
اي خدا, اي خدا, اي خدا, اي

آدم که به گذشته يه لحظه چشم ميدوزه , بيشتر دلش ميسوزه
اي خدا, اي خدا, اي خدا, اي

دنيا وفا نداره , چشمش حيا نداره , هيچکس وفا نداره
اي خدا, اي خدا, اي خدا, اي

دلي ميخاد از آهن هرکي ميخاد مثل من , اين حد دووم بياره
اي خدا, اي خدا, اي خدا, اي

تا که آدم جوونه کبکش خروس ميخونه ,دنيا باش مهربونه
اي خدا, اي خدا, اي خدا, اي

اما به وقت پيري بي يار و بي نشونه , آدم تنها ميمونه
اي خدا, اي خدا, اي خدا, اي

اي خدا! اما چرا منو تو جوونی بی يار و بی نشون گذاشتی ، تنهام گذاشتی ؟

2002-09-26T16:48:00.000-07:00

Note
Font : Tahoma

Read : Right Click/choose Encoding/Unicode(utf-8)

If you face with problems, please write them down to me

2002-09-26T16:36:00.000-07:00

!با رويش ناگزير جوانه ها چه خواهند کرد
مصطفی قوانلو دوست خوبم که با اسم مازي پيغام ميگذاشت, خبرنگار روزنامه ي بنيان و گلستان است که تيغ تيز خفقان تنها در وبلاگش نميتواند صدايش را ببُرَد .
مازي جان, در دبيرستان که بوديم حدود سال 76-77 عضويت در بسيج اجباري بود , و با شرايط انجا که همه حتی با کتابهاي تستشان بجاي قاشق و چنگال غذا ميخوردند , هيچکس ناي مقاومت نداشت و ما همه عضو ببسيج شده بوديم ناخواسته! جالب است که اين بچه ي کوير تمام دوره هاي بسيج و صالحين و ناصحين و ... را گذرانده و با دانش کامل به اوضاي اين ديار برايش سوالهای بيشمار در کوله بار انديشه اش تلنبار ميشود.باري, يک روز همه را در سالن اجتماعات جمع کردند , همانجايي که ظهرها براي نماز اجباري با شلنگ و پسگردني بدون وضو به صف نماز جماعت مي ايستاديم , به هر حال بعد از اندکي يکي از فرماندهان سپاه براي سخنراني وارد دبيرستان شد , گويي دبيرستان شده بود پادگان نظامي ,در هر سويي يک لنکروز ايستاده بود و چند سرباز پشت کاتيوشا نگهباني ميدادند, حياط مدرسه شبيه ميدان جنگ شده بود, فرمانده که امد و صحبت را اغاز کرد پس از چند دقيقه که راستش من هيچ از صحبتهايش نفهميدم ! اما يک جمله از او شنيدم که هنوز در ذهن دارم , گفت شما هيچ فکر نکرده ايد که چرا اين روزنامه هاي قارچي (!!!) دارند همينطر به کار خود ادامه ميدهند و ما به انها کاري نداريم ؟ ما ميخواهيم تا همه ي انهايي که سودايي در سر دارند وارد ميدان شوند تا همه را شناسايي کنيم و يکباره همه را سر جاي خود بنشانيم!! خداي من هنوز ديري نپاييد که حرفهايش به عمل تبديل شد , صداها همه با هم خفه شد و قلمها پشت سر هم شکست, و نوشتها يکي يکي به جاي اجتماع در ذهنها نگاشته شد و شايد هيچگاه ديگر بيان نشد.
پاي همه گلدسته ها دوباره اعدام صدا , دوباره مرگ گل سرخ , دوبارها دوبارها...

شعري زيبا هم مازي برايم ميل زده :

من تا ابد کنار تو ميماندم
من تا ابد ترانه عشقم را
در آفتاب عشق تو مي خواندم
در پشت شيشه هاي اتاق تو
آن شب نگاه سرد سياهي داشت
دالان ديدگان تو در ظلمت
گوئي به عمق روح تو راهي داشت
لغزيده بود در مه آيينه
تصوير ما شکسته و بي آهنگ
موي تو رنگ ساقه گندم بود
موهاي من خميده و قيري رنگ
رازي درون سينه من ميسوخت
مي خواستم که با تو سخن گويد
اما صدايم از گريه کوته بود
در سايه...در بوته...هيچ نميرويد
ز آنجا نگاه خسته من پر زد
آشفته گرد پيکر من چرخيد
در چهار چوب قاب طلايي رنگ
چشم مسيح بر غم من خنديد
ديدم اتق درهم و مغشوش است
در پاي من کتاب تو افتادست
از خانه بلوري ماهيها
ديگر صداي آب نمي آمد
فکر چه بود گربه پير تو
که او را به ديده خواب نمي آمد
بار دگر نگاه پريشانم
برگشت لال و خسته به سوي تو
مي خواستم که با تو سخن گويد
اما خموش ماند بر روي تو
آنگه ستارگان سپيد اشک
سوسو زدند در شب چشمانم
ديدم دستهاي تو چون ابري
آمد به سوي صورت حيرانم
ديدم که بال گرم نفسهايت
سائيده شد به گردن سرد من
گوئي نسيم گم شده اي وزيد
در بوته هاي وحشي درد من
دستي درون سينه من ميريخت
سرب سکوت و دانه خاموشي
من خسته زين کشاکش درد آلود
رفتم به سويه شهر فراموشي
بردم ز ياد اندوه فردا را
گفتم: سفر فسانه تلخي بود
ناگه بروي زنگيم گسترد
آن لحظه طلائي عطر آلود
آنشب من از لبان تو نوشيدم
آوازهاي شاد طبيعت را
آنشب به کام عشق من افشاندي
ز آن بوسه قطره ابديت را

با تشکر از مازی

2002-09-25T11:06:00.000-07:00

ما رند و خراباتي و ديوانه و مستيم / پوشيده چه گوييم همينيم که هستيم

ديروز دوستي لطف کردند و توي وبلاگم پيغامي گذاشته بودن , گرچه لحني زيبا نبود اما متني زيبا بود , ميخام چند کلمه دربارش بنويسم :

وقتي خدا آفريدشون گفت بهشون که باهم بمونين , از اين سيب نخورين تا بهشتي باقي بمونين. يه روز حوا به دليلي که حتما براي خودش ارزش رفتن از بهشت و افتادن توي زباله دون زمين رو داشت, اون سيب رو خورد.
حوا تو که آدم رو داشتي, پس چرا سيب رو خوردي ؟

حوا براي خودش دليل داشت, شايد از آدم خسته شده بود , شايد از بهشت زده شده بود, شايد اونو از خودش دور احساس ميکرد.
حوا تو که آدم رو داشتي, پس چرا سيب رو خوردي ؟

اما آدم تنهاش نذاشت! حوا بهشت رو از آدم گرفت اما آدم باهاش اومد زمين. آدم ديده بود که هوا سيب رو خورده ,از بهشت اونو رونده ولي حوا رو هنوز دوست داشت!
شايد آدم هم عاشق بود.
حوا تو که آدم رو داشتي, پس چرا سيب رو خوردي ؟

2002-09-25T11:04:00.000-07:00

بايد اول از لطف و زحمت دوست خوبم stipimen تشکر کنم که قسمتي از سيستم نظرخواهي سايت خودش رو به کوير اختصاص داد و در طراحي اين صفحه هم به من خيلي کمک کرد.
همچنين از همه دوستاني که به کوير سر ميزنن تشکر ميکنم واز کساني که کوير رو نقد کردند و يا با لطفشون شرمندش کردن سپاسگزاري ميکنم . من لينک دوستاني رو که آدرس خودشنو نوشته بودند گذاشتم کنار صفحه و همينطور کسانيکه توي اين چند روزي که حال درست و حسابي نداشتم کوير رو قابل دونستن و نظراتشون رو نوشتند و من نتونستم جواب بدم يا به بلاگشون سر بزنم معذرت ميخام، با کمال شرمندگی سعي ميکنم تا ظرف چند روز آينده جبران کنم.

2002-09-05T09:15:00.000-07:00

کوير سرزمين عشق